Τέλειες Ατέλειες

Απλώνω το χέρι μου

ν' αγγίξω το δικό σου.

Χαϊδεύω στοργικά την παλάμη σου,

μετρώ τα δάχτυλά σου με το δείκτη

και τα φιλώ ευλαβικά ένα προς ένα.

Υγραίνεις ανεπαίσθητα τα χείλη σου

και μ' ένα φαιδρό χαμόγελο

αρχίζεις να βαδίζεις στα χνάρια μου.

Ψηλαφώντας την παλάμη μου

αργά κι αισθαντικά,

γλιστράς στα δάχτυλά μου.

Σαστισμένος

τα απαριθμείς ξανά και ξανά

αδυνατώντας να το εννοήσεις.

"Ενα, δύο, τρία, τέσσερα, π... Μα πώς;!

Ενα, δύο, τρία, τέσσερα..."

Το απολιθωμένο βλέμμα σου κλειδώνει

πάνω στο αποκαρδιωμένο δικό μου.

Στέκεσαι εκεί για λίγα λεπτά

μαρμαρωμένος βασιλιάς

νεκρώνοντας το απύθμενο κενό,

παγώνοντας το χρόνο.

Ξάφνου αριστερά στο στήθος σου

πύρινο προσάναμμα σπιθίζει

και σταδιακά τυλίγεται σε φλόγες,

που κυματιστές γλώσσες ξεπηδούν

και λικνίζονται ρυθμικά

εμπρός στα μάτια σου.

Δάκρυα πετροθραύστες τώρα αναβλύζουν

νεκρανασταίνοντας την ανθρωπότητα.

Μου αρπάζεις το χέρι

και το φιλάς παθιασμένα

γλείφοντάς μου ένα-ένα τα λειψά δάχτυλα.

Αφήνομαι ανυπεράσπιστη στη λαγνεία

που γεννά ο πυρήνας της φωτιάς σου.

Βάζεις την παλάμη μου πάνω στη δική σου·

ασύμμετρα εφαπτόμενες και ιδρωμένες,

ενωμένες και ασυμβίβαστα ανόμοιες.

Μου γνέφεις να διατηρήσω την ψυχραιμία μου.

Με μια γρήγορη κίνηση

δαγκώνεις το δάχτυλό σου και το κόβεις.

Τώρα αγκαλιάζουμε τις παλάμες μας

με αλάθευτη ματιά

και τις σφραγίζουμε με αίμα

απόλυτα παντρεμένες σε μία

ατενίζοντας το ανεξιχνίαστο μέλλον.

27/06/2017