Θεία Βιόλα

Ήσουν μια ύπαρξη αγίας

που σκορπούσε ανάμεσά μας

άγγιγμα θείας ευλογίας,

μα χάθηκε από κοντά μας.

Θυμάμαι με παρότρυνες

"να πλάθεις τα όνειρά σου"

όπως τα άστρα τ' ουρανού

που πήρες αγκαλιά σου.

Σαν τα κουλουράκια σου,

της αίγλης πεφταστέρια.

Η ευωδιά τους χάθηκε

μέσα στα δυο σου χέρια.

Δροσερά φιλιά μ' έσκαγες

τα καλοκαίρια σ' αμπελώνες.

Στην αγκαλιά σου φώλιαζα

τους παγερότερους χειμώνες.

Θυμάμαι που σε ρωτούσα,

Βιόλα, πόσο μ' αγαπούσες.

"Πιο ψηλά κι απ' το θεούλη"

πάντοτε μου απαντούσες.

"Πού είν' ο θεούλης θεία;"

"Κει μακριά στον ουρανό."

"Και πότε θα τον δούμε;"

"Στης ψυχής τον πηγαιμό."

Ποτέ δε σε εννόησα

διστακτικά κοιτούσα.

Μήπως δεν ήτανε καλό;

Δε ρώταγα, σιωπούσα.

08/08/2006

Τι βλέπεις;

"Κοίτα με στα μάτια.

Τι βλέπεις;"

"Ένα σημείο σκοτεινό

μ'ένα σημάδι αραχνό 

μα τόσο διαφορετικό

από σένα που αγαπώ."

"Τι άλλο;"

"Ένα βράχο που μισώ.

Κει είχα πέσει σα μωρό

και δε μπόρεσα να δω

ποτέ ξανά τον ουρανό.

Είναι σύμπτωση αυτό,

εσύ'σαι απλά κάτι αγνό."

"... Συνέχισε.."

"Μαύρο πηγάδι με νερό

γνέφει για να το διαβώ,

σε λάσπη κι αίμα κολυμπώ

μα δε σχετίζεσαι μ'αυτό.

Εσύ είσαι άτομο καλό."

"Κοίτα πιο βαθιά και δες..."

"Να και μια βαθιά σπηλιά

γεμάτη πόνο μια καρδιά

κλαίει, σιγοτραγουδά,

ψάχνει λίγη ζεστασιά.

Δεν αντέχει, ξεψυχά

λιώνει μεσ'την παγωνιά.

Μέσα σου κάτι γελά

και κυκλώνει τη χαρά..

Μα δε μπορεί... Εσύ..! 

Γιατί τρομάζεις τις νυχτιές;

Γιατί κυλάς μέσα στο χθες;

Γιατί νεκρώνεις τις ψυχές;

Ώστε ζωή μου, εσύ φταις.."

07/09/2007

Ξυπόλητος

Κάλεσα τον άνεμο

κοντά μου να σε φέρει

μα εκείνος με παράκουσε

και πήγε σ'άλλα μέρη.

Για ποιων ματιών τη χάρη

να αλαργοταξιδεύεις;

Για σένα 'νθίζει ο έρωτας,

ξυπόλητος χορεύεις.

Μα να θυμάσαι τα φιλιά

που δεδομένα έχεις,

γυαλιά σπασμένα γίνονται

όταν δεν τα προσέχεις.

Η νύχτα είναι μάγισσα,

γκρεμίζει και παλάτια.

Σα ξημερώσει το πρωί

τα όνειρα κομμάτια.

Αξία έχει μια καρδιά

που αγαπά αληθινά

όταν το δεις θα'ναι αργά

και θα ζητάς παρηγοριά.

05/09/2011

Κόκκινος Ορίζοντας

Μ'εγκατέλειψε η ανάσα μου η ελπίδα σα χανόταν

κι όταν διέταξα το πόδι μου ξανά να ισορροπήσει,

εκείνο με παράκουσε και μ'είχε πια εξαντλήσει

καθώς και το τουφέκι μου βαρύ πίσω στην πλάτη.

Στο έδαφος σοριάστηκα λίγο να ξαποστάσω

και να γευτώ τον ίσκιο τον πλούσιο του ελάτου

για ν'αποκτήσω δύναμη στο στόμα του θανάτου

να κολυμπήσω για του τόπου μου τις σάρκες.

Και συλλογιζόμουνα την έκβαση της μάχης,

τι θ'απογίνουν οι χαρές στο μικρό μας φτωχικό

με μαύρο αίμα και πόνο αν βάψω τον τόπο αυτό

και μείνω σκόνη που θα την πάρει ο ουρανός.

Το χώμα της πατρίδος μου επιθυμώ ν'αγγίξω,

της μάνας μου φιλί θερμό αδημονώ να λάβω,

της κυράς την αγκαλιά να σκέπτομαι δεν παύω

και τα παιδιά που τη θωριά μου μάταια θ'αναμένουν...

...μήπως αρχίσει στον κόκκινο ορίζοντα

να παίρνει τη χλωμή μορφή της.

08/09/2011

Έκπτωση Αισθητική

Δεν τρέχεις να την αποζητάς.
Αδρανής αφήνεσαι
Νοσηρή αδυναμία.
Σωρός το φιλντισένιο κορμί
Όσο κι αν θες
Δεν τη θωρείς.
Δεν τη θωρείς
Κι ας την ποθείς
Γιατί στη συνείδηση
Αλλού την ψάχνεις.
Μονάχα στη σιωπή
Έρχεται κοντά σου.
Πέρα απ'τη μανία του νου
Και τα μαβιά της άδυτα
Πέρα απ'της πόλης τη φυλακή
και την απόλυτη ηδονή.
Τότε ίσως να τη δεις
Να σείει τα θεμέλια του ωραίου
Και υψηλού Ελεφάντινου Πύργου.
Τότε ίσως να τη βρεις
τη σωτηρία της ψυχής.

24/08/2013