Το υστερόγραφο

«Υ.Γ. Μακάρι να πάνε όλα καλά.

Μπορεί να μην είμαι τέλειος αλλά είμαι δικός σου.

Κι εσύ είσαι… ΕΣΥ.»

Και το μυαλό θόλωσε.

Το βλέμμα στο ριπλέι

να πατά ατέρμονα αναπαραγωγή.

Κι έπειτα μεταπήδησε

λίγο παραδίπλα,

πίσω απ’ το «ΕΣΥ».

Υπάρχει ένα μαύρο σημαδάκι.

Δε φεύγει.

Όσο κι αν προσπαθώ μανιωδώς,

έχει ριζώσει

σα μαύρο κοράκι σε δέντρο γυμνό

και ξάφνου

άρχισε να κράζει

εκκωφαντικά.

Με στιγμάτισε.

Η οργή μου ξεχειλίζει αστείρευτη.

«Τελεία.

Είναι τελεία!»

Κι έμεινα εκεί

πισθάγκωνα δεμένη

να κοιτώ ένα λεκέ…

απρόσωπο,

επιβλητικό,

δηκτικό,

μα πάνω απ’ όλα

ακλόνητο.

30/05/2017