Μηδέν στο μείον

Ανατέλλεις στο μηδέν,

υπάρχεις για να υπάρχεις.

Κι ενώ άσκοπα περιφέρεσαι

μ’ ένα ριχτάρι εαρινής λάμψης

διψώντας για μια σταλαγματιά

ονείρων,

εξέλιξης,

ζωής

ή έστω ισορροπίας,

ο κύκλος ξεδιπλώνεται

και γίνεται ευθεία,

κι εσύ κατρακυλάς 

απ’ το μηδέν στο μείον.

Σέρνεσαι ανδρείκελο

στα υπόγεια των γραμμένων

παρηγοριά και συντροφιά

σε ασπάλακες της σήψης,

λουκούλλεια μακαριά

σε σκώληκες σαπίλας

μέχρι να εξαϋλωθείς συθέμελα

μες στους κυνόδοντές τους.

Η εναλλακτική σου;

Ως εραστής της τέλειας εξαίρεσης,

προτού γίνεις αρνητικό πρόσημο,

οφείλεις να γνωρίζεις πως η διέξοδος

δεν είναι τίποτε άλλο από μια τρύπα 

που πρέπει να γαμάς ακατάπαυστα

μέχρι να φτύσεις αίμα.

Όσο πατάς σε έδαφος μηδενισμού,

κράτα γερά

και με μια δρασκελιά

γίνε μονάδα…

Αναζήτησε κι άλλες σαν εσένα

ώσπου το άθροισμά σας

να ισοδυναμεί με δεκάδες.

Έπειτα επιδώσου στον πολλαπλασιασμό

έως ότου υπερβείς τις εκατοντάδες.

Αψήφησε την εσωτερική αιμορραγία.

Στο τέλος άφησε όλα τα μηδενικά

να περιμένουν υπομονετικά 

πιασμένα χέρι χέρι στη σειρά

χαρακωμένα να στάζουν ιδρώτα,

έτοιμα να μεταμορφωθούν

πίσω από τ’ άλλα ψηφία.

Χιλιάδες τώρα

κάποτε εκατομμύρια

θα έχετε νικήσει,

θα έχουμε νικήσει

και στην αντίστροφη μέτρηση

εκστασιασμένοι θα γελάμε

με αιματοβαμμένα στόματα,

αφού αλλάξαμε το πρόσημο

-ή μάλλον ας αφήσουμε στην άκρη

συμβολισμούς και προσχήματα-

αλλάξαμε αυτόν το γαμημένο κόσμο…

εμείς τον αλλάξαμε.

Γεννήτορας των πραγματικών αριθμών,

το μηδέν.

Ποιος θα το περίμενε;!

21/10/2017

Η τραμπάλα

Στη μια πλευρά

ο διηνεκής αγώνας

για να αγγίξεις τη γη της ανεξάντλητης ελευθερίας.

Στην άλλη πλευρά

η λανθάνουσα ανύψωση εμποδίων

να καταρρίψεις κάθε ελπίδα για την πολυπόθητη ουτοπία,

καθώς βέβαια ο όλεθρος της δυστοπίας

έχει μια σαδιστικά απολαυστική πτυχή.

Όταν τραμπαλίζεσαι

στη χάση και στη φέξη,

είσαι τα πάντα και το τίποτα

πτηνό και ερπετό

παλίρροια και άμπωτη

τύρβη και σιγή

χερουβείμ και εωσφόρος

θεός και άνθρωπος,

όταν ανεβοκατεβαίνεις επάνω του σα θεριό ανήμερο

όλο και πιο γρήγορα, όλο και πιο σφοδρά

καταδιώκοντας απροκάλυπτα το σπέρμα της ύπαρξης,

όταν οι αρρυθμίες της κορύφωσης ποντάρουν την πεμπτουσία σου…

Πότε θα μάθεις πια, καρδιά μου, για ποιο λόγο αδιάλειπτα χτυπάς;

Μα προπάντων, πότε θα μάθεις επιτέλους με ποιον τρόπο θέλεις να χτυπάς;

Μόλις καταλάβεις πως στην αντίπερα όχθη καθρεφτίζεται το πρόσωπό σου,

καλή τύχη σε μια αέναη αναμέτρηση με τον πιο απαιτητικό αντίπαλο.

16/10/2017

Corps lascifs de ballet

-Θα μου χαρίσετε αυτό το χορό, δεσποινίς;
-Λυπάμαι αλλά... δεν ξέρω να χορεύω.
-Ούτε κι εγώ. Πλάκα δε θα' χει;
-Να αφεθώ ελεύθερη;
-Τι φοβάστε;
-Τίποτα και τα πάντα.
-Θα είμαι ξεκάθαρος, λοιπόν. Θα σας κάνω δυο στροφές, στην τρίτη θα σας περιμένω τρίτο δωμάτιο δεξιά.
-Γιατί ψεύδεστε; Είστε πολύ καλός χορευτής.
-Αυτό σημαίνει "ναι";
-Pas de chat εγώ, pas de cheval εσείς. Σάρκα προς σάρκα, σπιθαμή προς σπιθαμή.
-Είμαι λάτρης και των 5 ποζεσιόν.
-Παρομοίως. Και για ολοκλήρωση, μια πιρουέττα.
-Είμαστε στη δεύτερη στροφή, στην τρίτη δεν υπάρχει γυρισμός.
-Μόνο μια παράκληση. Χορέψτε μέχρι να ματώσουν όλα μου τα χείλη...
-Είστε ασύλληπτα υπέροχη...
-Μην εκτροχιάζεστε. Ένας χορός είναι μόνο.

10/10/2017

Μίασμα

 Δε σε βρήκαν πουθενά

στα σωθικά του πτηνού.

Ανάμεσα στ’ άλλα σκέλεθρα

διέκριναν μονάχα ένα σπίρτο.

Καθώς το πυροδότησαν,

πυροτέχνημα απ’ τη φλόγα

ξεπήδησε ερωτηματικό
όμοιο με δρεπάνι.

Έκτοτε νυχθημερόν
πλανιέται στ’ όνομά σου

μυρώνοντας τ΄ απάτητα
με θειάφι κι αμμωνία

επιζητώντας λύτρωση
στ’ ανώγεια του χάους.

Εκεί η αύρα σου δεν εξέλειψε ποτέ•

κι αναμένεται με το λυκόφως
πίσω να επιστρέψει

ως μολυσμένο μίασμα
γύρω απ΄ την αγχόνη

την ώρα που ξεπροβάλλει φύλακας
η μαύρη η σκιά.

"Και το θαμπό λυχνάρι

ρίχνει σκιά στο πάτωμα σαν πέφτει στο Κοράκι.

Και η ψυχή μου ανήμπορη δε θα μπορέσει πια

να βγει απ' τον αμφίβολο τον κύκλο της Σκιάς

που φαίνεται στο πάτωμα.

Ποτέ από δω και πια!"

Στη μνήμη του Edgar Allan Poe

07/10/2017

Στον Pablo Neruda και στο Federico García Lorca

Δυο φίλοι

δυο φωνές

εγκλωβισμένες σε σάρκα,

μια γροθιά αδυσώπητη

στο προσωπείο της καταπίεσης.

Τώρα δυο ταξιδιάρικες ψυχές

που ανταμώνουν πάλι

μαζί στροβιλίζονται

σε παράλληλη τροχιά

γύρω απ’ τη γη των κολασμένων.

Οι ιδέες τους

ακόμη αιωρούνται

απέθαντες κι άφθαρτες,

άκρατες μα άκραυγες.

Κοίταξε πιο προσεκτικά

πίσω απ΄ τις προεκτάσεις των χειλιών τους,

βούτηξε μέσα στη φαιά ουσία τους

και θα τις δεις να διακτινίζονται

ποτισμένες με αστρικό φως

και συγκρουσιακό παλμό.

25/09/2017

Ενός λεπτού σιγή

Αμπαρωμένη υψώνεται

η πύλη του χρόνου

άγρυπνος φρουρός

θυελλωδών μνημών.

Ενός λεπτού σιγή

για το κλειδί

που αιφνίδια γλίστρησε

στου πηγαδιού τον πάτο

και χάθηκε για πάντα

κάπου στα μελανά άδυτα

μιας καρδιάς σημαδεμένης.

Ενός λεπτού σιγή

για μια ψυχή

που βουλώνει τις οπές της

με σπέρμα, μελάνι και φως.

23/09/2017

Οργίλες διωναίες

Είναι αυτές οι μέρες που ο ουρανός ξεφτίζει

και σκοτεινιάζουν πάλι της ημέρας οι ευχές

ανεμοστρόβιλος ο χρόνος όλα τ' αλωνίζει

ξεβράζονται διωναίες οι οργίλες μας ψυχές.

Καθώς το ποτισμένο άνθος μας ασθμαίνει

με διάτρητα πια πέταλα από τις μαχαιριές

μοναδικό μας μέλημα είν' τ' άγριο μελτέμι

να αποπνίξει τις αυγές, του θάνατου ριπές.

Η Ίριδα στο πένθος της στέλνει αλμύρας δάκρυ

να φέρει όλα τα χρώματα της γης μες στην ψυχή

κι αστροφεγγιές κρεμάμενες απ' τ' ουρανού την άκρη

πυγολαμπίδες να γεννούν το φως μες στο κορμί.

Στον Παύλο Φ.

18/09/2017

Μαύρο μαργαριτάρι

Πλάσμα τ' άγριου ωκεανού

βύθισα την ψυχή μου

σ' ελεύθερα νερά

σ' ασύδοτα αισθήματα.

Βύζαινα ακόρεστα

φίλντισι των οστράκων.

Σαν έσβηνε το φως

κι έσταζε μελάνι

απάγκιό μου ο πορφυρός

των κοραλλιών ο κόλπος.

Εκεί ήταν που με πλάνεψε

η εξωτική σου αύρα.

Οι φυσαλίδες γαλιφιά

στα άκαμπτα πτερύγια.

Γαντζώθηκες στο δέρμα μου

με νύχια και με δόντια.

Τσίμπημα δίχως δόλωμα,

μ' έσυρες στ' ακρογιάλι.

Έξω απ' τα νερά μου πια

έγκλειστη μες στη γυάλα,

έπινα το γλυκό νερό

σα να' ταν οξυγόνο.

Κάποτε την έσπασες

και μ' έριξες στο κύμα

χωρίς λέπια λησμόνησα

πως είναι το κολύμπι

στην επιφάνεια επέπλεα,

ανθός του στέρεου κόσμου.

Οι άκρες απ' τα χτένια σου

μπηγμένες στο κορμί μου,

σημάδια που υποτάσσουν

της ραχοκοκκαλιάς τα ρίγη.

Θάλασσά μου εσύ βαθιά

σε λαίλαπ' ή νηνεμία

μ' ένα σου νεύμα σκοτεινό

λάφυρο εγώ δικό σου

στης αχιβάδα σου στερνό

μαύρο μαργαριτάρι.

16/09/2017

Ο κύκλος του Α

Για εμάς

όλα από το Ω ξεκινούν, 

ταξίδι στα έγκατα της ανθρωπότητας.

Κάποιοι τσαλαβουτάμε στα ρηχά

λιπόψυχοι Τηλέμαχοι

που δεν ξέρουν κολύμπι,

άλλοι αρμενίζουμε στα βαθιά

επίδοξοι Οδυσσείς

που παλεύουν ν' αγγίξουν το Α

κι έτσι ναυάγια ανέλπιδα

μας καταπίνει το μάτι του κυκλώνα

του κοσμοσείστη Ποσειδώνα.

Τελικά

όλα και πάλι στο Ω επιστρέφουν...

μα τίποτε για εμάς δεν τερματίζει

όσο τα κουπιά μας δεν εγκαταλείπουν.

09/09/2017

Ερμιόνη

Στους βλαστούς σου δε φυτρώνουν άνθη,

το νέκταρ του για σένα απαγορευμένος χυμός.

Όταν η ειμαρμένη σε σέρνει στον γκρεμό

κι ένα βήμα απ' το ζοφερό κενό απέχεις,

αν δε σκεφτείς Ορέστη να σκοτώσεις δεν είναι έρωτας

αν δε σκεφτείς Ερμιόνη να σκοτωθείς δεν είναι αγάπη.

Για τους ηθικολόγους και τους ηθικιστές:

παράνοια που αντικρούει την κανονικότητα.

Για τους ρομαντικούς αμοραλιστές:

μοναδική ελπίδα λύτρωσης στη ματαιότητα του κόσμου.

04/09/2017

Χιμαιρική φρεναπάτη

Ρικνό το χέρι πάλλεται

σαν τρικυμιάς καράβι,

το σθένος αλάργα ταξιδεύει

πούπουλο σ' αερικό.

Η πένα στεγνή

έχει ξεράσει το μελάνι της

και μετά βίας πια αχνοφαίνεται

πάνω στα κιτρινισμένα φύλλα

αφήνοντας πίσω μόνο ξέθωρες αναμνήσεις.

Πατάς παύση

παρατείνοντας το τέρας της φθοράς

που διαβρώνει την κοσμική ομορφιά

σε κάθε σαρωτικό του πέρασμα.

Τίποτε όμως

δεν είναι πιο οριστικό

από το θάνατο.

Γίνεται να παγώσουν

οι ώρες, οι μέρες, τα χρόνια;

Πόση αιωνιότητα να χωρέσει μέσα του,

καρδιά μου, ένα κόμμα;

Αργά ή γρήγορα το τέλμα του χρόνου

θα λυγίσει και θα σπάσει την καμπύλη.

Ό,τι απομείνει απ’ τα συντρίμμια…

μια ανεξίτηλη  τελεία.

Ανυπότακτο στίγμα•

με σύρμα ξεσκίζει τις παλάμες,

φραγμούς κι όρια θέτει στην ψυχή,

σβήνοντας τα φώτα,

όποτε σημάνει,

με κιγκλιδώματα δεσμεύει τη ζωή.

01/09/2017

Μπουρλότο

Στις παρυφές του τίποτα

και στην καρδιά του όλου

μας πυρπολούν τα ανείπωτα

τα ειπωμένα διόλου.

Μας πυρπολούν τα ανείπωτα

στ’ ανύποπτα του χρόνου

στις παρυφές του τίποτα

και στη στενή του πόνου.

Είναι τ' απωθημένα μας

κάρβουνα αναμμένα

βαλτώνουν στον πυθμένα μας

απ' τη ζωή βγαλμένα.

Βαλτώνουν στον πυθμένα μας

απ’ το «εγώ» στιμμένα

είναι τ’ απωθημένα μας

τσακμάκια φλογισμένα.

Κι όπως η σπίθα βρέχεται

λέν’ δε θ’ αναπυρώσει

σφοδρό μπουρλότο επέρχεται

μόλις αναβιώσει.

Σφοδρό μπουρλότο επέρχεται

για να μας μαστουρώσει

τι κι αν η σπίθα βρέχεται

θα μας αναστατώσει.

20/08/2017

Της Παναγίας της μικροαστής θαυματοποιού

Της Παναγίας σήμερα

θα βάλω τα καλά μου

στην εκκλησιά πρωί κινώ,

φθηνή παρηγοριά μου.

Θ' ανάψω το κεράκι μου

θα κάνω το σταυρό μου,

αφού ασπαστώ τα είδωλα

θα φέρω στο μυαλό μου

όλες τις συμφορές του κόσμου.

Γονυπετής θα πέσω ικέτης

με βλέψεις αγνές και προσευχές

στην Παρθένο θα γίν' ευχέτης.

Μια-μια τις μάστιγες θ' απαριθμώ.

Να φωτίσεις την οικογένειά μου

που μετά βιας πια τα βγάζει πέρα

και να νικήσω την ασθένειά μου.

Να παύσει πια η χώρα μου

απ' το ζυγό να τυραννιέται

και να' ρθει πάλι η μέρα αυτή

απ' τον εαυτό της ν' εξαρτιέται.

Να παύσουνε οι εμπρησμοί

που σβήνουνε τη γη μας

να διώξεις τους φιδέμπορες

που τρώνε το ψωμί μας.

Μ' ένα σου θαύμα Παναγιά

σκόνη να γένουν τα χαράτσια,

οι φόροι και τα μνημόνια

ν' αρπάξ' ο λαός κουρμπάτσια.

Να λήξουν και οι πόλεμοι

στα πέρατα του κόσμου

να πάρουν δρόμο οι πρόσφυγες

που τρώνε απ' το βιός μου.

Να ξαναγίνουν εκλογές

και κάποιο καινούριο κόμμα

με ριζοσπαστικές αρχές

να μας βγάλει απ' το κώμα.

Ως τότε εγώ θα σέρνομαι

μπροστά στο εικόνισμά σου

νωθρή για όσα επιθυμώ,

έρμαιο στο θελήμά σου.

Θα σηκωθώ μονἀχ' αν δω

τα μάτια σου να ρέουν,

έπειτα θα βελάξω "Θαύμα!"

κι όλοι δέος θα πνέουν.

Τότε ήσυχη θα πάρω

το δρόμο της επιστροφής

και τον τάφο μου θα ανοίξω

να κλειστώ πια ευτυχής.

15/08/2017

Υπόσχεση

Για όσους γροικούν

ότι οι ζωές του "άλλου"

οι αλλόφωνες, οι αλλόχρωμες

που αναπνέουν για τ' ανθρώπινα

φέρουν λιγότερη αξία

απ' όσες επιλέγουν τυφλά να κρέμονται

απ' το γλωσσίδι της εθνικής ουράς,

πάντα να θυμούνται πως

ο θάνατος πληρώνεται με θάνατο.

Δεν είναι θέμα εκδίκησης

ή επίγειας τιμωρίας,

είναι υπόσχεση στο διάπυρό μας "είναι".

Εμείς φτύνουμε βενζίνη

σε μια φλόγα που αρπάζει απ' το φυτίλι

κι αναζοπυρώνει με σπιρτόξυλο,

σε μια φλόγα κόκκινη και μαύρη

που μέσα απ' τις στάχτες της

θα ξεπηδήσουν όλα τα "Α",

λάβαρα του νέου κόσμου.

Και πάλι χέρι-χέρι θα προχωρούν,

κραυγάζοντας όπως πρώτα

"πόλεμος κι επανάσταση ταυτόχρονα".

Θ' ανατινάζουμε με βολίδες σκότους

αλλά θ' αναπαράγουμε το φως.

"Φέρουμε ένα νέο κόσμο στις καρδιές μας πια, έναν κόσμο που αναπτύσσεται αυτήν ακριβώς τη στιγμή".

Στη Heather Heyer.

13/08/2017

Υγρός τάφος ( Γεντί - Κουλές )

Σήκωσα το βλέμμα μου και βρέθηκα σε κάστρο

έκλεισα τα μάτια μου, ξεκόλλησε το άστρο,

εκείνο που μου φώτιζε το δρόμο στο σκοτάδι

όταν ο Χάρος σκόρπιζε τα σώματα στον Άδη .

Πετούσα ελεύθερο πουλί κι επαναστατημένο

τώρα’ μεινα μοναχό μες στο κλουβί κλεισμένο.

Κανένανε δεν έβλαψα σε όλη τη ζωή μου,

μόνο λιγάκι έπαιζα με τον αρχιαφεντή μου.

Τον κούρντιζα, τον τσίγκλιζα σαν έμμονη απειλή.

Ποτέ μου δεν προσκύνησα του πέλεκυ ακμή,

να θες να ζεις ανθρώπινα κι ο νους να πεταρίζει,

να χτίζεις κόσμο αποξαρχής χωρίς να σε ορίζει.

Αμπαρωμένη πόρτα, πέτρες επιβλητικές

μα το χειρότερο όλων οι κατακόκκινες νυχτιές.

Θαρρείς σ’ ανοίγουν δρόμο στο νύχι του γκρεμού,

μα στο αίμα σ’ αποπνίγουν του διπλανού κελιού. 

Οι θρήνοι πολλαπλοί κάτ’ απ’ τα έγκατα θεριεύουν

ζώων αλυχτίσματα που πισθάγκωνα ικετεύουν.

Ζωσμένοι ως τον τράχηλο, στο φάλαγγα δεμένοι

απ’ τα χτυπήματα η συνείδηση τους ν’ αποσβένει.

Ασφυκτικά στη μέγγενη εκρήγνυνται κρανία,

ηλεκτρισμό καπνίζουνε τα αιμοφόρα αγγεία. 

Καψίματα και χημικά στα απόκρυφα σημεία,

ακρωτηριασμοί δαχτύλων τραβώντας τα ηνία.

Εκκωφαντικές καμπάνες, κουδούνια μα κι ορδές

δαιμονισμένο τράνταγμα σε πόρτες μεταλλικές,

τα σώματά τους βροντούν γοερά μέσα στα χώματα

με χίλιες δυο ανάσες παραχώνονται σαν πτώματα.

Αλύγιστοι κι ανυπότακτοι σ’ όλα τα μαρτύρια

υποχρεώνονται ν’ ακούν αλλονών βασανιστήρια.

Θέατρο παραλόγου μ’ εκτελέσεις εικονικές

όπλα που εκσφενδονίζουνε σφαίρες αδειανές.

Κι όταν πραγματικότητα και ψευδαίσθηση γίνοντ’ ένα

αδυνατείς να συλλάβεις τον εχθρό πίσω απ’ την αρένα.

Ένα βράδυ υφίστατ’ η ψυχή ύστατη τιμωρία

«Αααα! Άσε με κάθαρμα, στα σπλάχνα’ χω σωτηρία!».

Ο έσχατος εφιάλτης σου παίρνει σάρκα και οστά,

τα ουρλιαχτά της ταξιδεύουν, σου ματώνουν τα αυτιά.

Ανίκανος να παύσεις τους βίαιους κραδασμούς,

Ακούς την να ουρλιάζει απ’ άγριους βιασμούς.

Με φίμωτρο λυσσομανάς να σπεύσεις  να τη σώσεις

μα εγκαταλείπει τελικά τ’ αγώνα τις αξιώσεις.

Τότε ακόμα πάνω στον τελευταίο σπασμό ζωής

βρυχάται ανήμερο λιοντάρι στον άξονα της γης.

«Ααααα! Μη φοβάσαι μωρό μου. Θα… θα φύγουμε σύντομα από εδώ. Σου αξίζει έ… ένα καλύτερο μέρος. Έμαθα κάτι σπουδαίο σε αυτήν εδώ τη φυλακή. Το αληθινό… το αληθινό φως το βλέπεις με τα μάτια κλειστά.»

Μου είπαν απ’ τον εμφύλιο ήδη τα μαντάτα

τι έμελλε να βιώσουμε, ποια θα’ ναι τα συμβάντα.

Τότε είχαν άλλονε σεβντά, ετούτον της πατρίδας

κι έχασαν το δρόμο τους στη μέση μιας παρτίδας.

Όλα τ’ αφηγήθηκε στο «Κιβώτιο» του ο Άρης,

ο στρατός εξαπατήθηκε σα να’ τανε πρωτάρης.

Τυφλή η αφοσίωση, πρόταγμα για ελευθερία

όμως στο τέλος χόρεψε μπροστά τους η ειρωνεία.

«Μου είπανε να πολεμήσω για τη πατρίδα και πολέμησα. Μετά μου είπανε πάλι να πολεμήσω για τη πατρίδα. Και πολέμησα. Αλλά ξέχασα. Για ποια πατρίδα πολεμάω;»

Οδυνηρή η ιστορία τούτων δω των φυλακών. 

Έδρευε στο Επταπύργιο καταμεσής των Συκεών

επί δεκαετίες στοίχειωνε όνειρα, μέλλον και ζωές 

όσων θέλαν να ζήσουν αξιοπρεπώς – ο Γεντί Κουλές.

11/08/2017

Υγρό πυρ

Καταμέλανο φόντο.

Μύριζε πανσέληνος και φερομόνες.

Οι κόρες μας παιχνίδισαν,

ταχύτητες φωτός.

Τα δέρματα αναρίγησαν,

ηφαιστειακές εκρήξεις.

Οι ανάσες μας χλιμίντρισαν,

σπινθηρίσματα τρυφής.

Υπερφίαλο το οπλοστάσιό μας

υγρό πυρ

σκόπευσε τ' ασελγή αστέρια.

Στις ξέχειλες οάσεις μας 

ξεβράκωτα κολυμπώντας

απ' το συντονισμένο αποστάγμα

της κολασμένης μας ανάγκης,

ναυάγια αγκυροβόλησαν

στους φρυγμένους κόλπους 

της διψασμένης μας ψυχής.

08/08/2017

Θανάσιμος συνδυασμός

Η ζωή,

γένους θηλυκού,

δεν ξεδιπλώνεται οδός

με ροδοπέταλα στρωμένη.

Είναι απόκρημνη χαράδρα

που ρέπει σ' αβυσσαλέο χάσμα.

Η επανάσταση,

γένους επίσης θηλυκού,

είναι μια γυναίκα.

Όχι από' κείνες του σαλονιού

που συνετίζουν με το γάντι,

αλλά απ' αυτές του δρόμου

που απαντούν με σιδηρογροθιά.

Και τώρα πες,

ποιος μπόρεσε να βάλει τροχοπέδη

στον πόθο για το δυσεπίτευκτο;

Ποιος μπόρεσε να προβάλλει αντίσταση

στον πειρασμό του ρέμπελου ωραίου φύλου;

Θανάσιμος συνδυασμός.

03/08/2017

Χάρντκορ ντουέτο

Είναι καλύτερα τώρα

στα άδυτα του σκότους να χαθούμε.

Είναι καλύτερα εδώ

κάτω απ' τα πεύκα να κυλιστούμε,

όχι σ' αμόλυντα σεντόνια

μα σε πυρωμένο χώμα.

Τα δέρματα μας σαν ταιριάξουν

ακούρδιστα θα παίζουν μελωδίες

σε Allegro molto και assai

απορρίπτοντας Adagio και Lento.

Είναι καλύτερα έτσι...

Άσε το ζέσταμα.

Δεν είναι το θέμα σήμερα

να χτίσουμε σκαλί σκαλί,

μα να γκρεμίσουμε μωρό μου.

Κάτω απ' το γυμνόσπερμο δέντρο

ν' απομυζήσουμε ρετσίνι,

ανάμεσα στις πευκοβελόνες

ν' ανταλλάξουμε ωμούς ζωμούς.

Μια δραστική κίνηση

και τα θηλύκια θα υποκύψουν.

Άσε τα κουμπιά να σκορπίσουν

μες στα ξαναμμένα αγριόχορτα

και απλά κρύψε μου το φεγγαρόφωτο

σολάροντας σε χάρντκορ ντουέτο.

29/07/2017

Σκοτάδι και φως

Ράθυμες καλοκαιρινές βραδιές

ανώφελες χάρτινες σκέψεις εξατμίζονται

σε θαμπωμένα βλέμματα που αποζητούν στη ρέμβη τους

κάποια παρηγοριά μιας κάλπικης υπόσχεσης,

άλλα αγναντεύοντας τα κάτωχρα φώτα της πόλης

κι άλλα αγκαλιάζοντας τα άστρα του ουρανού.

28/07/2017

Επικεφαλίδα Επιφυλλίδας

Επίγεια εισιτήρια

Επιθυμία ζωής

Επιδρομή παλίρροια

Επιλογή φυγής.

Επιβίβαση ναυάγιο

Επιφάνεια αφανής

Επίκληση στο άγιο

Επιφώνημα οργής.

Επιμύθιο πια κενό

Επίπνοια το ψέμα

Επίγραμμα πορφυρό

Επίβουλο σαν αίμα.

Επιτύμβιοι χάρτες νεκυϊκής διαδρομής

επιζητούν συνετά την πυξίδα της ψυχής.

27/07/2017

Περί μελαγχολίας

Κλεψύδρα απέθαντη

με σάρκες σμιλευμένη.

Ηχος αχνός πατά

σε έννοιες διαλυμένες.

Κόκκοι που γλιστρούν

ανάμεσα στα δάχτυλα,

κοπάδι εξαπλώνονται καταγής.

Κινούμενη άμμος.

Κορμιά στρωμένα ρίχνουν γάντζο.

Ορθια στο κρεβάτι

με πέλματα σαν πρόκες

ταλαντεύομαι στο νήμα του "Χρόνου"*

που κοσκινίζει τα οστά

των "Συναποθανούμενων"**

σε ένα "Παιχνίδι Τέλους".***

Και τώρα τι;

Βεντάλια τα άκρα

με σάλτο μορτάλε,

κατάπια την καρδιά μου.

Απρόσβλητη προσγειώνομαι στο παράθυρο.

Μούχρωμα.

Μια πεταλούδα φτερουγίζει στα μαλλιά μου.

Σμήνος την ακολουθεί,

μου πλέκουνε στεφάνι.

Τότε ήταν που σκάλισα στην άμμο "Αν"****

κι από δίπλα ένα βήτα.

Χαμογέλασα στην έκλειψη της κίνησης

και της μέλαινας χολής.

* "Ο χρόνος", ποίημα του Γ. Δανιήλ
** "Οι συναποθανούμενοι", ποίημα του Γ. Θέμελη
*** "Το παιχνίδι του τέλους", ποίημα του Κ. Κύρου
**** "Αν", ο αρχικός τίτλος αποδίδεται σε ποίημα του Ρ. Κίπλινγκ το οποίο με ευστοχία παρωδεί ο Κ. Βάρναλης διατηρώντας τον ίδιο τίτλο.

24/07/2017

Ερμινύες - Το φινάλε

Όταν ο θάνατος φέρνει θάνατο

και το ένα σάβανο διαδέχεται το άλλο,

όταν το μαύρο κατασπαράσσεται

από βδελυρά σκουλήκια μες στη σήψη του

κι όταν εσύ βρίσκεσαι ασάλευτος στο γκρι,

ο νους κλωθογυρίζει ατελεύτητα.

Γκρίζα είναι τα σύννεφα

γκρίζο το τσιμέντο

γκρίζα η άσφαλτος

γκρίζο και το πεζοδρόμιο.

Και τότε συνειδητοποιείς πόσο όμορφα

το Πεζό καλωδιώνεται με τον Φωταγωγό.*

Νιώθεις ήδη το χάδι του ηλεκτρισμού

καρμανιόλα γύρω απ' το λαιμό σου.

Όλη η ζωή ξεδιπλώνεται μπροστά σου.

Το καλώδιο γκρίζο κι αυτό

αλλά οι πρίζες μαύρες.

Και κει κάπου στη μέση της ένωσης

αχνοφαίνεται μια κόκκινη στάλα.

Πλησιάζεις διστακτικά να την εξετάσεις

για να αντικρίσεις τελικά ξέχειλη λίμνη.

Γονατίζεις απ'τον πόνο,

χαμηλώνεις το βλέμμα.

Η καρδιά σου κυλά στο άψυχο πεζοδρόμιο

στραγγισμένη απ' το άρμεγμα της Μαύρης Σκιάς.

Το σαράκι εντός σου, μόνιμος κάτοικος,

μην έχοντας πια χυμό να ρουφήξει

ρίχνει το κρέπι του στην πλάτη

κι απομακρύνεται νηπενθές.

                                                                       

Στον Σταμάτη.

Σ' ευχαριστώ.

*"Το πεζό" και "Ο φωταγωγός" αποτελούν πρόσφατες δημιουργίες μου.

21/07/2017

Ο φωταγωγός

Εξαντλήθηκες.

Η ύπαρξή σου ολοένα 

καταπλάκωνε τη νεαρή σου καρδιά.

Οι ζωές μας καθημερινά

πρόσθεταν κι από ένα τούβλο.

Κούρνιασες για λίγο

κάτω απ΄ τις φτερούγες μας

αλλά αποφάσισες να ταξιδέψεις μόνος.

Με ασήκωτο βάρος

και κομμένα τα φτερά 

στέκεσαι στο φωταγωγό.

Η ζωή σου μένει αλύγιστη κι ατάραχη

στη θέα ολάκερου του φορτίου της 

να ρέπει προς τα εμπρός.

Τρομάζεις λίγο αλλά χαμογελάς.

Διψασμένη η ψυχή σου

έβλεπε το φως να γλιστρά

μέσα απ' τα εφηβικά της δάχτυλα.

Τώρα το αποζητά στο φωταγωγό,

μα ούτε εκεί το βρίσκει.

Κι έτσι, απαράμιλλα ρομαντικός

ερωτεύτηκες το κενό,

πλανεμένος απ' τη ζοφερή του γοητεία.

Είσαι μια ανάσα απ' το χώμα 

που αγκαλιάζει αρίφνητες ζωές,

ένα βήμα απ' το τέλος

που σε σένα φαντάζει αρχή.

Τα λίγα δεύτερα που μεσολαβούν

πριν τον παταγώδη κρότο

αισθάνεσαι επιτέλους ελεύθερος,

είσαι όμως;

Τώρα η φωνή μου σε καλεί

προσμένοντάς σε απ' το υπερπέραν.

Άραγε οι φτερούγες σου επιμηκύνθηκαν

ή χάθηκαν στα πέρατα του σύμπαντος;

Στον Χ.

Κάθε άνθρωπος κουβαλά ένα βιβλίο

Κάθε άνθρωπος κουβαλά ένα βιβλίο...

Μέσα απ' τα φύλλα ξεπηδούν τα σωθικά του.

Μια μια σελίδα ξεχωρίζει απ' τις άλλες

ενώ ισοδύναμες εναρμονισμένα βαδίζουν.

Κάθε άνθρωπος κουβαλά ένα βιβλίο...

Άλλος δερματόδετο κι εξαιρετικά προσεγμένο

άλλος σκισμένο, άχρωμο και κατακρεουργημένο,

μα πάντοτε συναρπαστικό μες στη μοναδικότητά του.

Κάθε άνθρωπος κουβαλά ένα βιβλίο...

Δεν κρύβεται στην τελευταία κουταλιά η νοστιμάδα του.

Μονάχ' αν την πολυώροφη τούρτα όλη δοκιμάσεις

στο στερνό κομμάτι θα γευτείς το κερασάκι της.

Να είσαι βιβλιοφάγος με υπογλυκαιμικές τάσεις.

10/07/2017

Καψαλίσματα

Ψυχρό απλώνεται το σκοτάδι

πάνω απ' της πολιτείας τη σκεπή,

λιωμένο κερί τα πρωινά η αγάπη

στης μοίρας τα γραμμένα.

Αργοτάξιδη η Δικαιοσύνη

παραδομένη σε πλάνη,

λοξοδρομική πλεύση ακολουθεί

αγγίζοντας τα σύνορα της τερατωδίας.

Παράξενα πλάσματα εκεί

στις φλέβες τους δε ρέει αίμα,

άπληστα τέρατα

που κομματιάζουν τα ανθρώπινα.

Όλα προδίδονται.

Ακέφαλοι κι ανάπηροι μαζί

τραγουδάμε το ρυθμό της ίδιας μελωδίας

μέχρι τη δυναμική επιστροφή Της,

όταν περήφανα θα σφίξει τη γροθιά Της

και πυρωμένο σίδερο

θα στιγματίσει την αλήθεια στο κούτελό τους.

Κι όλοι εμείς τα καψαλίσματα

στη φλόγα Της θ' αναγεννηθούμε

εξυμνώντας τη νέα άνοιξη,

φουσκώνοντας τις προεκτάσεις μας

να φτερουγίσουμε έξω απ' το κλουβί

σε ελεύθερο ουρανό.

Στην Ηριάννα.
04/07/2017

Εξάρτηση

Το μελτέμι μού χαϊδεύει τα  μαλλιά.

Οι βιολετιές ανταύγειες λαμπυρίζουν στο φως.

Το κύμα σκάει στα πόδια μου.

Το κορμί μου νωχελικό μαζεύει ήλιο.

Κι όμως κάτι λείπει...

Νιώθω πάλι τις ιδέες που αιωρούνται στο μυαλό μου

να σπαράζουν ώσπου να πάρουν σάρκα και οστά.

Η φωνή που ζει μέσα μου γρατζουνά

ανελέητα την ψυχή μου.

Με λούζει ιδρώτας

και τα δάχτυλα μου κινούνται σπασμωδικά.

Δεν μπορώ να τα ελέγξω.

Πιάνουν πάλι την πένα (ένα πρόχειρο στυλό)

κι επιδίδονται σε ξέφρενο χορό

στο πρώτο χαρτί που βρίσκουν μπροστά τους.

Σαν τοξικομανής,

που αποζητά μανιωδώς το όπιο του,

κατευνάζω τη δίψα μου

ρουφώντας και την τελευταία σταγόνα.

02/07/2017

Κοσμοκράτορες

Κάθε νύχτα μαζί σου

ταξίδι με υπερωκεάνιο

σε ανεξερεύνητη γη.

Κάθε καυτή ανάσα

κι ένας ψίθυρος του λίβα

που ασθμαίνει στο δέρμα μου.

Κάθε νέα ανακάλυψη

κι ένας καινός κόσμος υδάτινων απολαύσεων

στο πιο διαστροφικό παιχνίδι της σάρκας.

Κάθε υποταγή

και μια γλυκιά αρμύρα

στο ακρωτήρι της γλώσσας.

Κάθε προσταγή

κι ένα μακροβούτι

στα πέλαγα της απόλυτης εξουσίας.

Κάθε σπασμός

καταπίνεται από πελώρια κύματα

που χτυπούν στο διψασμένο ακρογιάλι.

Κάθε ασυγκράτητο ουρλιαχτό,

δονούμενος κορεσμός που κατακλύζεται

από μακρόσυρτα αφρίζοντα φωνήεντα.

Χύνουμε την επουράνια λάσπη μας για να πλάσουμε ζωή,

Δημιουργοί εμείς της κτίσης και Κοσμοκράτορες.

30/06/2017

Τέλειες Ατέλειες

Απλώνω το χέρι μου

ν' αγγίξω το δικό σου.

Χαϊδεύω στοργικά την παλάμη σου,

μετρώ τα δάχτυλά σου με το δείκτη

και τα φιλώ ευλαβικά ένα προς ένα.

Υγραίνεις ανεπαίσθητα τα χείλη σου

και μ' ένα φαιδρό χαμόγελο

αρχίζεις να βαδίζεις στα χνάρια μου.

Ψηλαφώντας την παλάμη μου

αργά κι αισθαντικά,

γλιστράς στα δάχτυλά μου.

Σαστισμένος

τα απαριθμείς ξανά και ξανά

αδυνατώντας να το εννοήσεις.

"Ενα, δύο, τρία, τέσσερα, π... Μα πώς;!

Ενα, δύο, τρία, τέσσερα..."

Το απολιθωμένο βλέμμα σου κλειδώνει

πάνω στο αποκαρδιωμένο δικό μου.

Στέκεσαι εκεί για λίγα λεπτά

μαρμαρωμένος βασιλιάς

νεκρώνοντας το απύθμενο κενό,

παγώνοντας το χρόνο.

Ξάφνου αριστερά στο στήθος σου

πύρινο προσάναμμα σπιθίζει

και σταδιακά τυλίγεται σε φλόγες,

που κυματιστές γλώσσες ξεπηδούν

και λικνίζονται ρυθμικά

εμπρός στα μάτια σου.

Δάκρυα πετροθραύστες τώρα αναβλύζουν

νεκρανασταίνοντας την ανθρωπότητα.

Μου αρπάζεις το χέρι

και το φιλάς παθιασμένα

γλείφοντάς μου ένα-ένα τα λειψά δάχτυλα.

Αφήνομαι ανυπεράσπιστη στη λαγνεία

που γεννά ο πυρήνας της φωτιάς σου.

Βάζεις την παλάμη μου πάνω στη δική σου·

ασύμμετρα εφαπτόμενες και ιδρωμένες,

ενωμένες και ασυμβίβαστα ανόμοιες.

Μου γνέφεις να διατηρήσω την ψυχραιμία μου.

Με μια γρήγορη κίνηση

δαγκώνεις το δάχτυλό σου και το κόβεις.

Τώρα αγκαλιάζουμε τις παλάμες μας

με αλάθευτη ματιά

και τις σφραγίζουμε με αίμα

απόλυτα παντρεμένες σε μία

ατενίζοντας το ανεξιχνίαστο μέλλον.

27/06/2017

Εντροπία

 Ξυπνητήρι.

Δίνω άλλη μια φορά

λίγο χρόνο στον εαυτό μου

να προσαρμοστεί εξαρχής στη νέα συντέλεια,

το ίδιο πράγμα κάθε μέρα, η ίδια ευτέλεια.

Μαύρα κάτουρα

νερό στα μούτρα και δυο γουλιές καφέ.

Τσάντα, κινητό, κλειδιά, τι άλλο;

Μην ξεχάσω να πάρω μαζί μου λεφτά

-μα, αναρωτιέμαι, πού πάω χωρίς αυτά;-

Βηματίζω γοργά,

παραλίγο να σωριαστώ μπρούμυτα.

Σκόνταψα πάνω στο σκασμένο πεζοδρόμιο.

"Ουφ, κανείς δε με πήρε είδηση ευτυχώς".

"Τι ντροπή!" χασκογελά ο περαστικός.

Εγώ ή εσείς;

Μα δεν αντιδρώ

και ας πνίγομαι μέσα μου.

Πώς μπορούν να μιλούν εύκολα με τόση κακοήθεια;

Που τρων τα μούτρα τους μια ζωή, δεν έγινε συνήθεια;

Στη στάση μόνη,

τι παράδοξο κι ετούτο πάλι;

Συνήθως καραδοκεί σμήνος από πεινασμένα όρνεα.

Ανάβω τσιγάρο κι αναμένω, δεν ξέρω τι...

Απλά ατενίζω τον ορίζοντα χωρίς γιατί.

Το λεωφορείο

περνά ξεχειλισμένο ως τις ρόδες,

μια στοίβα πτώματα χυμένα μες στον κλίβανο

κι αναχωρεί βιαστικά σα να 'μουν στάχτη

της γόπας, άθυρμα στου λίβα το άχτι.

Παγερά αδιάφορη ανάβω κι άλλο.

Αντίκρυ μου μια πολυκατοικία ετοιμόρροπη.

Από ένα ξεφτισμένο μπαλκόνι μια γιαγιά

μ' εξετάζει επίμονα κι ανταποκρίνομαι,

βέβαια πάντοτε ενδόμυχα ανταμύνομαι.

Ανούσια ανάκριση

κι ανταλλάσσουμε κενές ματιές, έτσι για λίγο,

ώσπου να βαρεθούμε τη νεκροψία.

Κατέφθασε τώρα το επόμενο όχημα.

Επιτέλους, κι έψαχνα ένα πρόσχημα.

Η επιγραφή "Ρίξτε κέρματα".

Δεν έχω ψιλά γαμώτο.

"Το μηχάνημα δε δίνει ρέστα",

άλλη επιγραφή που ακούει της σκέψης τα βρισίδια μου.

Ορκίζομαι πως αφουγκράστηκα αχνά "Πάρε τ' αρχίδια μου".

Καμία θέση άδεια

ας είμαι έστω δίπλα στο παράθυρο,

όχι ότι ανοίγει, μα το' χω ανάγκη

να βλέπω λίγο ουρανό, κι ας στάζω ιδρώτα,

το φως μακριά απ' τα δικά τους καθεστώτα.

Γιατί αδυνατώ,

αρνούμαι να σας αντικρίσω.

Δε νιώθω οργή πια ή απογοήτευση, απλώς ματαίωση.

Κάθε μου εγχείρημα να στρέψω το βλέμμα στα κλεφτά,

με την ελπίδα να γραπωθώ από κάποιον δυνατά,

κατακρημνίζεται.

Βλέπεις γελάστηκα, δε θα'μαι η μόνη.

Πώς γίνεται να είστε εκεί χωρίς ωστόσο να υπάρχετε;

Όμοιο προσωπείο σήψης προβάλλετε ως θέαμα,

όμως με τρομάζει της ακαμψίας το υπερθέαμα.

Σάπιο κέλυφος.

Κι ας είμαστε ίδιοι κατά βάθος, ξένοι γνωστοί και νεκροί ζωντανοί

η διαφορά μας είν' ότι μπορεί να' μαι εν μέρει κουτσή, όχι τυφλή.

Δε συνεθλίβην σε κάποιο φέρετρο ακόμη

εσείς κάτω απ' το σεντόνι μείνατε σκόνη.

Ανοίγουν οι πόρτες

και σέρνω του εαυτού μου τα υπολείμματα.

Οι δείκτες του ρολογιού δείχνουν 9.15.

Άργησα πάλι γαμώ το σάπιο σύστημά σας.

Φορώ και γω τη μάσκα με την ωχρή θωριά σας.

Μεταμορφώνομαι,

τη σαρκοφάγο ξεγελώντας στο κρυφτό,

σαν άλλη τώρα, την πόρτα σπρώχνω νωχελικά,

κι εισέρχομαι σαν τέλεια μίμησή σας,

το φάντασμα της αποσύνθεσής σας.

Με στωικές κινήσεις

θα υποδύομαι το ρόλο μου

δίχως ν' αρθρώσω λέξη ως το βράδυ,

ώσπου θα επιστρέψω στο σπίτι να κρυφτώ σ' ένα βιβλίο,

δε σαστίζω που ο μικροαστισμός σας το βρίσκει αστείο.

Έτσι είμαι εγώ.

Έπειτα θα ρυθμιστώ όπως εσείς

απενεργοποιώντας την ψυχή μου.

Θα φάω, θα γαμήσω, θα ξαπλώσω, θα στενάξω,

στον ύπνο μετά βίας την τέφρα θ' αποτινάξω.

Τα όνειρά μου

θα φέρουν άσπρο φως, θα γνέφει και σε σένα

στης ουτοπίας την άβυσσο να κυλιστείς,

για λίγο να' χεις την ψευδαίσθηση πως τη βιώνεις

μέχρι καμπάνα πένθιμη να σημάνει "επιβιώνεις".

Ξυπνητήρι.

Δίνω για άλλη μια φορά

λίγο χρόνο στον εαυτό μου

να προσαρμοστεί εξαρχής στη νέα συντέλεια,

το ίδιο πράγμα κάθε μέρα, η ίδια ευτέλεια.

23/06/2017