Ίχνη από χρυσόσκονη

Σήμερα με την αυγή γκρίζος ξύπνησε ο ουρανός, μα αν ήμασταν μαζί, θα έριχνε ομοιόμορφα το απαλό κι απέραντο γαλάζιο ριχτάρι του. Ο ήλιος τρεμοπαίζει πίσω απ'τα σύννεφα και κρύβεται, χάνεται στο τούλι της μουντής αυτής μέρας. Αλλά αν ήσουν κοντά μου, θα λιαζόταν η καρδιά και θα γαλήνευε η ματιά μας. Εκεί που δυο άνθρωποι τον έρωτα σκορπίζουν, ανθίζει μαγικά ολάκερη τη φύση. Δε φυσάει σήμερα στην ψυχή θαλασσινός αγέρας. Όμως αν ήσουν εδώ, θα με πλημμύριζε ως το τέλος της ζωής μου. Έλα να με δεις και δε θα υπάρξει πια νύχτα χωρίς χρυσόσκονη και δίχως τη μαγεία, νύχτα χωρίς αξία και ίχνη στα σεντόνια. Θα είναι όλα τα βράδια στολισμένα με ολόγιομα φεγγάρια που θα μας κρυφοκοιτάζουν και θα κοκκινίζουν, καθώς τα χρυσά αστέρια πιστά και με αγάπη θα προσκυνούμε. 10/08/2006

Απόψε

Απόψε φέγγει η ματιά σου

σαν το αστέρινο ριχτάρι.

Απόψε λέω το όνομά σου

και κοκκινίζει το φεγγάρι.

Απόψε η νύχτα χαϊδεύει

κι αγκαλιάζει τα όνειρά μας

και το στρώμα παλεύει

να αντέξει τα κορμιά μας.

Απόψε σε κύλησα με φιλιά

στα δροσερά σεντόνια της ψυχής

και σε μάγεψα στα σκοτεινά

με ωδές αγάπης και ηδονής.

Απόψε τα ίχνη σου άφησες

στης καρδιάς μου τα λημέρια

με μια πινελιά ζωγράφισες

του έρωτα μας τα παρτέρια.

Απόψε το μοναδικό σου άρωμα

πλημμύρισε της πλάσης τα αυλάκια

και ξανάνθισε τους βασιλικούς

στου μπαλκονιού μου τα γλαστράκια.

12/07/2006

Μαύρα δώρα

Μαύρα δώρα χάρισες φέτος κι έφυγες δακρυσμένος. Μαύρα σαν καπνός που σκόρπιζε διχόνοια στο πέρασμά του. Λες και παραμόνευε ν'απλώσει τη σκιά του όταν δεν τον θωρούσες. Μαύρος θόλος τίναζε τ'αστέρια απ'τη ματιά σου που'πεφταν νεκρά στο χώμα. Ποιος έκλαιγε τα μάτια σου; Ποιος στάθηκε στο βλέμμα αυτό, το μαύρο, το τρισάθλιο το μίζερο που γερνάει; Τα αστέρια ανέβηκαν ξανά στο αχαμνό φεγγάρι, μα συ δεν ήξερες το δρόμο πώς να γυρίσεις πίσω. Εκεί που το δέντρο σού έταζε τα όμορφα στολίδια κι ο μικρός παράφωνος τον Κύριο υμνούσε. Αγάπη κι ευτυχία ειρήνη και πίστη με τα αφράτα τσουρέκια και τα ζεστά χαμόγελα.. Κι εσύ στο κρύο μένεις ταξιδεύεις δακρυσμένος σε μαύρη εξοχή. Μαύρη σα μελάνι που τρυπούσε τις ψυχές με άπειρα αγκάθια. Λες κι ήταν τσούχτρα που παραμόνευε ν'απλώσει τη σκιά της όταν δεν τη θωρούσες. Να κλέψει δυο διαμάντια που καιρό πολύ ποθούσε. Ποιος έκλαιγε τα μάτια σου; Ποιος στάθηκε στο βλέμμα αυτό, το μαύρο, το τρισάθλιο, το μίζερο που γερνάει; Τα διαμάντια επέστρεψαν στη γιορτινή φωλιά του ουρανού, μα συ δεν ήξερες το δρόμο πώς να γυρίσεις πίσω. Χάρισες μαύρα δώρα κι έφυγες δακρυσμένος, γιατί τα θεία χάθηκαν κάπου στου ορίζοντα τα σκοτεινά τα Πάθη... 22/12/2006

Είσαι βασίλισσα που αγαπάς

'Οταν αγαπάς δεν ξέρεις που πατάς.. Και παραπατάς πάνω σε μια ψυχή λουλουδιασμένη και πέφτεις σε μια ροδοκόκκινη καρδιά που σκυρτά στο "Σ'αγαπώ".. Σε τι μέρη βρίσκεσαι άραγε..; Ξωτικά και παραμυθένια; Με κάστρα και ιππότες; Με θάλασσες αποπνιχτικές; Ή μήπως πετάς με μια φτερωτή αγκαλιά πασπαλισμένη με αγγελικά φιλιά και χαμογελάς; Χαμογελάς στον ήλιο και βασιλεύεις μαζί του με το χρυσαφένιο πρόσωπό σου. Πέφτεις σ'ένα συννεφάκι που σε σκαμπανεβάζει μια στη γεύση της βανίλιας, μια σε μεταξένιο χάδι σοκολάτας. Κι εσύ γελάς που γεύεσαι τη νοστιμιά.. Απ'το φεγγάρι μαζεύεις όλες σου τις ευχές, να τις δέσεις στην κορδέλα που φοράς στη γιορτινή σου καρδιά. Και τα αστέρια μεθάς, καθώς τα λούζεις απαλά με την μοσχομυριστή ευωδιά της ευτυχίας σου.. Και ο άγριος αγέρας σε σηκώνει πιο ψηλά για να δεις όλο το σύμπαν από κοντά, να πέφτει στα πόδια σου και να σε προσκυνά, εσένα βασίλισσα της χαράς και του έρωτα.. Για να δοξάσει τελικά το ομορφότερο συναίσθημα που υπήρξε ποτέ και τώρα αναυλίζει μέσα από τα ύδατα του λατρεμένου σου κορμιού, από το θεικό θαύμα της σάρκας σου.. Κι όλα αυτά όταν αγαπάς.. Γιατί προχωράς και παραπατάς.. Γιατί έμαθες να πετάς, να μην πατάς. Έμαθες να χαίρεσαι, να πονάς βασίλισσά μου.. Γιατί αγαπάς... 29/08/2006

Μονόδρομος

Ο κόσμος μου βλέπει πια με άλλα μάτια, βλέμμα τυφλό από διαφθορά και θολό από απληστία. Τα τέρατα και τ'άγρια θεριά δεν τα 'ρίξαν στη φωτιά και τώρα αμολημένα κατασπαράζουν τις σάρκες μας. Και καθένας σε ύπνο βαθύ αφήνεται για να αδειάσει το μυαλό του. Όμως εφιάλτες έρχονται και ρουφάνε την ψυχή του. Άλλοι τρέμουν και αρνούνται την πληγή, άλλοι την ξύνουν πιο πολύ και γι'αυτήν παλεύουν κι άλλοι σε ξένα πέλαγα αρμενίζουν με πλώρη την ευτυχία. Τι είναι τάχα πιο ορθό; Να μάχεσαι για ένα σκοπό ή να ρίξεις μαύρη πέτρα στον τόπο που σε γέννησε; Πουλημένη είν' η μάνα μας και τούτο τάχα αλλάζει; Όποιο δρόμο κι αν διαβούμε, τίποτα δεν το ξεγράφει. Και οι μεγάλοι κοιτούν από ψηλά και γελούν καθώς δεσμά και αλυσίδες πισθάγκωνα θα φορούμε. 29/08/2011

Ο Βασιλεύς των ουρανών

Στη φάτνη της ψυχής μου
γεννιέται ένα μικρό.
Στο στρώμα της καρδιάς μου
ξαπλώνει σιωπηλό,
γελά στον ουρανό.

Του χάρισα ένα άστρο

που βρήκα κει ψηλά

στου φεγγαριού το κάστρο

κρεμόταν στα σκαλιά,

δίχως μια αγκαλιά.

Το άγγιξε κι απλώθηκε

στου κόσμου τις γωνιές

ευτυχιά και θείο φως

σ'ανθρώπινες φωλιές,

κελιά σε φυλακές.

Το χθες για πάντα σβήστηκε

στου χρόνου τα σημάδια

που ως τώρα απροστάτευτο

κείτονταν στα σκοτάδια,

μονάχο του τα βράδια.

Θα ξημερώσει το αύριο

για άλλο ένα έτος;

Θα σκιάσουν οι ευχές

τις σκέψεις μας και φέτος;

Ξύπνησε το αύριο

γι'ακόμη μία μέρα.

Αγάπη, ειρήνη, λύτρωση

πετούνε στον αέρα

στης αμαρτιάς την ξέρα.

Θα φτερουγίσουν οι ψυχές

μέσα στα δυο του χέρια;

Πατέρα σώσε μας και εμάς

που ζούμε στα μαχαίρια.

26/12/2006

Μην κλαις Θεσσαλονίκη μου

Πέταξαν τα χρόνια

και θόλωσαν τα όνειρα.

Κάηκαν τα χιόνια

και στάζει αίμα το λιμάνι.

Χάνεται στον πόλεμο

και πίσω δε γυρίζει

αγάπη που χαμογέλασε

και φλέρταρε τον Πύργο.

Μην κλαις Θεσσαλονίκη μου

σπαράζει η καρδιά μου,

τα σύννεφα σε σφίγγουνε

σα να' σουνα θηλιά μου.

Μην κλαις Θεσσαλονίκη μου,

χρωστάω στη ζωή μου

και οι ενοχές μου έπλεξαν

παγίδα στη σιωπή μου.

Έφυγε η άνοιξη

κι έκλεψε τη μέρα.

Ήπιε τα γλυκά φιλιά

π' αγιάσαν στον αέρα.

Χάνεται στον πόλεμο

και πίσω δε γυρίζει

χάδι που ξελόγιασε

μια σφαίρα στα στενάκια.

Μην κλαις Θεσσαλονίκη μου,

το ξέρω, είσαι μόνη

και ρίσκαρες σε μια νυχτιά

ν' αντέξεις το κανόνι.

Σκούπισε τα δάκρυα

στο αχαμνό φεγγάρι

αφού κι αυτό προσκύνησε

του θανάτου τη χάρη.

Μην κλαις Θεσσαλονίκη μου

και διώξε τις ψιχάλες

αφού το αύριο γλίστρησε

στης μοίρας τις αγκάλες.

02/09/2006

Είναι μεγάλη η προσμονή

Μέσα στη νυχτιά και το απόλυτο σκοτάδι την καρδιά μου στο μαξιλάρι ακουμπάω και περιμένω μία λέξη, ένα χάδι να αγγίξει τις χορδές στα σωθικά μου. Και περιμένω σ'ένα βράδυ δίχως τέλος το φεγγάρι να με πάρει αγκαλιά και τα φιλιά που λησμονώ δυο χρόνια τώρα να πέσουν σαν αστέρια από ψηλά. Θα έρθεις να με βρεις; Θα έρθεις να με βρεις; Για πόσο ακόμα πρέπει να κάνω υπομονή; Θα έρθεις να με βρεις; Θα έρθεις να με βρεις; Η μοναξιά μου δεν αντέχει άλλη αναμονή. Είναι μεγάλη η προσμονή, τόσο μεγάλη η προσμονή.. Μονάχη πολεμώ φαντάσματα και σκιές τα φώτα της πόλης τρεμοπαίζουν στη ματιά όπου κι αν κοιτάξω εγκλωβίζομαι στο χτες και δε χωράει κι άλλα σημάδια το κορμί μου. Και περιμένω σ'ένα βράδυ δίχως τέλος το φεγγάρι να με πάρει αγκαλιά και τα φιλιά που λησμονώ δυο χρόνια τώρα να πέσουν σαν αστέρια από ψηλά. Θα έρθεις να με βρεις; Θα έρθεις να με βρεις; Για πόσο ακόμα πρέπει να κάνω υπομονή; Θα έρθεις να με βρεις; Θα έρθεις να με βρεις; Η μοναξιά μου δεν αντέχει άλλη αναμονή. Είναι μεγάλη η προσμονή, τόσο μεγάλη η προσμονή.. Έλα να με δεις το ξενύχτι δεν τελειώνει κι αν ξυπνήσει η αυγή. Έλα να με δεις και ο ήλιος σιγοκαίει ώσπου θα δύσει το πρωί. Και περιμένω σ'ένα βράδυ δίχως τέλος το φεγγάρι να με πάρει αγκαλιά και τα φιλιά που λησμονώ δυο χρόνια τώρα να πέσουν σαν αστέρια από ψηλά. Είναι μεγάλη η προσμονή, τόσο μεγάλη η προσμονή.. Έλα να με βρεις.. 30/08/2006