Χάρντκορ ντουέτο

Είναι καλύτερα τώρα

στα άδυτα του σκότους να χαθούμε.

Είναι καλύτερα εδώ

κάτω απ' τα πεύκα να κυλιστούμε,

όχι σ' αμόλυντα σεντόνια

μα σε πυρωμένο χώμα.

Τα δέρματα μας σαν ταιριάξουν

ακούρδιστα θα παίζουν μελωδίες

σε Allegro molto και assai

απορρίπτοντας Adagio και Lento.

Είναι καλύτερα έτσι...

Άσε το ζέσταμα.

Δεν είναι το θέμα σήμερα

να χτίσουμε σκαλί σκαλί,

μα να γκρεμίσουμε μωρό μου.

Κάτω απ' το γυμνόσπερμο δέντρο

ν' απομυζήσουμε ρετσίνι,

ανάμεσα στις πευκοβελόνες

ν' ανταλλάξουμε ωμούς ζωμούς.

Μια δραστική κίνηση

και τα θηλύκια θα υποκύψουν.

Άσε τα κουμπιά να σκορπίσουν

μες στα ξαναμμένα αγριόχορτα

και απλά κρύψε μου το φεγγαρόφωτο

σολάροντας σε χάρντκορ ντουέτο.

29/07/2017

Σκοτάδι και φως

Ράθυμες καλοκαιρινές βραδιές

ανώφελες χάρτινες σκέψεις εξατμίζονται

σε θαμπωμένα βλέμματα που αποζητούν στη ρέμβη τους

κάποια παρηγοριά μιας κάλπικης υπόσχεσης,

άλλα αγναντεύοντας τα κάτωχρα φώτα της πόλης

κι άλλα αγκαλιάζοντας τα άστρα του ουρανού.

28/07/2017

Επικεφαλίδα Επιφυλλίδας

Επίγεια εισιτήρια

Επιθυμία ζωής

Επιδρομή παλίρροια

Επιλογή φυγής.

Επιβίβαση ναυάγιο

Επιφάνεια αφανής

Επίκληση στο άγιο

Επιφώνημα οργής.

Επιμύθιο πια κενό

Επίπνοια το ψέμα

Επίγραμμα πορφυρό

Επίβουλο σαν αίμα.

Επιτύμβιοι χάρτες νεκυϊκής διαδρομής

επιζητούν συνετά την πυξίδα της ψυχής.

27/07/2017

Περί μελαγχολίας

Κλεψύδρα απέθαντη

με σάρκες σμιλευμένη.

Ηχος αχνός πατά

σε έννοιες διαλυμένες.

Κόκκοι που γλιστρούν

ανάμεσα στα δάχτυλα,

κοπάδι εξαπλώνονται καταγής.

Κινούμενη άμμος.

Κορμιά στρωμένα ρίχνουν γάντζο.

Ορθια στο κρεβάτι

με πέλματα σαν πρόκες

ταλαντεύομαι στο νήμα του "Χρόνου"*

που κοσκινίζει τα οστά

των "Συναποθανούμενων"**

σε ένα "Παιχνίδι Τέλους".***

Και τώρα τι;

Βεντάλια τα άκρα

με σάλτο μορτάλε,

κατάπια την καρδιά μου.

Απρόσβλητη προσγειώνομαι στο παράθυρο.

Μούχρωμα.

Μια πεταλούδα φτερουγίζει στα μαλλιά μου.

Σμήνος την ακολουθεί,

μου πλέκουνε στεφάνι.

Τότε ήταν που σκάλισα στην άμμο "Αν"****

κι από δίπλα ένα βήτα.

Χαμογέλασα στην έκλειψη της κίνησης

και της μέλαινας χολής.

* "Ο χρόνος", ποίημα του Γ. Δανιήλ
** "Οι συναποθανούμενοι", ποίημα του Γ. Θέμελη
*** "Το παιχνίδι του τέλους", ποίημα του Κ. Κύρου
**** "Αν", ο αρχικός τίτλος αποδίδεται σε ποίημα του Ρ. Κίπλινγκ το οποίο με ευστοχία παρωδεί ο Κ. Βάρναλης διατηρώντας τον ίδιο τίτλο.

24/07/2017

Ερμινύες - Το φινάλε

Όταν ο θάνατος φέρνει θάνατο

και το ένα σάβανο διαδέχεται το άλλο,

όταν το μαύρο κατασπαράσσεται

από βδελυρά σκουλήκια μες στη σήψη του

κι όταν εσύ βρίσκεσαι ασάλευτος στο γκρι,

ο νους κλωθογυρίζει ατελεύτητα.

Γκρίζα είναι τα σύννεφα

γκρίζο το τσιμέντο

γκρίζα η άσφαλτος

γκρίζο και το πεζοδρόμιο.

Και τότε συνειδητοποιείς πόσο όμορφα

το Πεζό καλωδιώνεται με τον Φωταγωγό.*

Νιώθεις ήδη το χάδι του ηλεκτρισμού

καρμανιόλα γύρω απ' το λαιμό σου.

Όλη η ζωή ξεδιπλώνεται μπροστά σου.

Το καλώδιο γκρίζο κι αυτό

αλλά οι πρίζες μαύρες.

Και κει κάπου στη μέση της ένωσης

αχνοφαίνεται μια κόκκινη στάλα.

Πλησιάζεις διστακτικά να την εξετάσεις

για να αντικρίσεις τελικά ξέχειλη λίμνη.

Γονατίζεις απ'τον πόνο,

χαμηλώνεις το βλέμμα.

Η καρδιά σου κυλά στο άψυχο πεζοδρόμιο

στραγγισμένη απ' το άρμεγμα της Μαύρης Σκιάς.

Το σαράκι εντός σου, μόνιμος κάτοικος,

μην έχοντας πια χυμό να ρουφήξει

ρίχνει το κρέπι του στην πλάτη

κι απομακρύνεται νηπενθές.

                                                                       

Στον Σταμάτη.

Σ' ευχαριστώ.

*"Το πεζό" και "Ο φωταγωγός" αποτελούν πρόσφατες δημιουργίες μου.

21/07/2017

Ο φωταγωγός

Εξαντλήθηκες.

Η ύπαρξή σου ολοένα 

καταπλάκωνε τη νεαρή σου καρδιά.

Οι ζωές μας καθημερινά

πρόσθεταν κι από ένα τούβλο.

Κούρνιασες για λίγο

κάτω απ΄ τις φτερούγες μας

αλλά αποφάσισες να ταξιδέψεις μόνος.

Με ασήκωτο βάρος

και κομμένα τα φτερά 

στέκεσαι στο φωταγωγό.

Η ζωή σου μένει αλύγιστη κι ατάραχη

στη θέα ολάκερου του φορτίου της 

να ρέπει προς τα εμπρός.

Τρομάζεις λίγο αλλά χαμογελάς.

Διψασμένη η ψυχή σου

έβλεπε το φως να γλιστρά

μέσα απ' τα εφηβικά της δάχτυλα.

Τώρα το αποζητά στο φωταγωγό,

μα ούτε εκεί το βρίσκει.

Κι έτσι, απαράμιλλα ρομαντικός

ερωτεύτηκες το κενό,

πλανεμένος απ' τη ζοφερή του γοητεία.

Είσαι μια ανάσα απ' το χώμα 

που αγκαλιάζει αρίφνητες ζωές,

ένα βήμα απ' το τέλος

που σε σένα φαντάζει αρχή.

Τα λίγα δεύτερα που μεσολαβούν

πριν τον παταγώδη κρότο

αισθάνεσαι επιτέλους ελεύθερος,

είσαι όμως;

Τώρα η φωνή μου σε καλεί

προσμένοντάς σε απ' το υπερπέραν.

Άραγε οι φτερούγες σου επιμηκύνθηκαν

ή χάθηκαν στα πέρατα του σύμπαντος;

Στον Χ.

Κάθε άνθρωπος κουβαλά ένα βιβλίο

Κάθε άνθρωπος κουβαλά ένα βιβλίο...

Μέσα απ' τα φύλλα ξεπηδούν τα σωθικά του.

Μια μια σελίδα ξεχωρίζει απ' τις άλλες

ενώ ισοδύναμες εναρμονισμένα βαδίζουν.

Κάθε άνθρωπος κουβαλά ένα βιβλίο...

Άλλος δερματόδετο κι εξαιρετικά προσεγμένο

άλλος σκισμένο, άχρωμο και κατακρεουργημένο,

μα πάντοτε συναρπαστικό μες στη μοναδικότητά του.

Κάθε άνθρωπος κουβαλά ένα βιβλίο...

Δεν κρύβεται στην τελευταία κουταλιά η νοστιμάδα του.

Μονάχ' αν την πολυώροφη τούρτα όλη δοκιμάσεις

στο στερνό κομμάτι θα γευτείς το κερασάκι της.

Να είσαι βιβλιοφάγος με υπογλυκαιμικές τάσεις.

10/07/2017

Καψαλίσματα

Ψυχρό απλώνεται το σκοτάδι

πάνω απ' της πολιτείας τη σκεπή,

λιωμένο κερί τα πρωινά η αγάπη

στης μοίρας τα γραμμένα.

Αργοτάξιδη η Δικαιοσύνη

παραδομένη σε πλάνη,

λοξοδρομική πλεύση ακολουθεί

αγγίζοντας τα σύνορα της τερατωδίας.

Παράξενα πλάσματα εκεί

στις φλέβες τους δε ρέει αίμα,

άπληστα τέρατα

που κομματιάζουν τα ανθρώπινα.

Όλα προδίδονται.

Ακέφαλοι κι ανάπηροι μαζί

τραγουδάμε το ρυθμό της ίδιας μελωδίας

μέχρι τη δυναμική επιστροφή Της,

όταν περήφανα θα σφίξει τη γροθιά Της

και πυρωμένο σίδερο

θα στιγματίσει την αλήθεια στο κούτελό τους.

Κι όλοι εμείς τα καψαλίσματα

στη φλόγα Της θ' αναγεννηθούμε

εξυμνώντας τη νέα άνοιξη,

φουσκώνοντας τις προεκτάσεις μας

να φτερουγίσουμε έξω απ' το κλουβί

σε ελεύθερο ουρανό.

Στην Ηριάννα.
04/07/2017

Εξάρτηση

Το μελτέμι μού χαϊδεύει τα  μαλλιά.

Οι βιολετιές ανταύγειες λαμπυρίζουν στο φως.

Το κύμα σκάει στα πόδια μου.

Το κορμί μου νωχελικό μαζεύει ήλιο.

Κι όμως κάτι λείπει...

Νιώθω πάλι τις ιδέες που αιωρούνται στο μυαλό μου

να σπαράζουν ώσπου να πάρουν σάρκα και οστά.

Η φωνή που ζει μέσα μου γρατζουνά

ανελέητα την ψυχή μου.

Με λούζει ιδρώτας

και τα δάχτυλα μου κινούνται σπασμωδικά.

Δεν μπορώ να τα ελέγξω.

Πιάνουν πάλι την πένα (ένα πρόχειρο στυλό)

κι επιδίδονται σε ξέφρενο χορό

στο πρώτο χαρτί που βρίσκουν μπροστά τους.

Σαν τοξικομανής,

που αποζητά μανιωδώς το όπιο του,

κατευνάζω τη δίψα μου

ρουφώντας και την τελευταία σταγόνα.

02/07/2017