Στον Pablo Neruda και στο Federico García Lorca

Δυο φίλοι

δυο φωνές

εγκλωβισμένες σε σάρκα,

μια γροθιά αδυσώπητη

στο προσωπείο της καταπίεσης.

Τώρα δυο ταξιδιάρικες ψυχές

που ανταμώνουν πάλι

μαζί στροβιλίζονται

σε παράλληλη τροχιά

γύρω απ’ τη γη των κολασμένων.

Οι ιδέες τους

ακόμη αιωρούνται

απέθαντες κι άφθαρτες,

άκρατες μα άκραυγες.

Κοίταξε πιο προσεκτικά

πίσω απ΄ τις προεκτάσεις των χειλιών τους,

βούτηξε μέσα στη φαιά ουσία τους

και θα τις δεις να διακτινίζονται

ποτισμένες με αστρικό φως

και συγκρουσιακό παλμό.

25/09/2017

Ενός λεπτού σιγή

Αμπαρωμένη υψώνεται

η πύλη του χρόνου

άγρυπνος φρουρός

θυελλωδών μνημών.

Ενός λεπτού σιγή

για το κλειδί

που αιφνίδια γλίστρησε

στου πηγαδιού τον πάτο

και χάθηκε για πάντα

κάπου στα μελανά άδυτα

μιας καρδιάς σημαδεμένης.

Ενός λεπτού σιγή

για μια ψυχή

που βουλώνει τις οπές της

με σπέρμα, μελάνι και φως.

23/09/2017

Οργίλες διωναίες

Είναι αυτές οι μέρες που ο ουρανός ξεφτίζει

και σκοτεινιάζουν πάλι της ημέρας οι ευχές

ανεμοστρόβιλος ο χρόνος όλα τ' αλωνίζει

ξεβράζονται διωναίες οι οργίλες μας ψυχές.

Καθώς το ποτισμένο άνθος μας ασθμαίνει

με διάτρητα πια πέταλα από τις μαχαιριές

μοναδικό μας μέλημα είν' τ' άγριο μελτέμι

να αποπνίξει τις αυγές, του θάνατου ριπές.

Η Ίριδα στο πένθος της στέλνει αλμύρας δάκρυ

να φέρει όλα τα χρώματα της γης μες στην ψυχή

κι αστροφεγγιές κρεμάμενες απ' τ' ουρανού την άκρη

πυγολαμπίδες να γεννούν το φως μες στο κορμί.

Στον Παύλο Φ.

18/09/2017

Μαύρο μαργαριτάρι

Πλάσμα τ' άγριου ωκεανού

βύθισα την ψυχή μου

σ' ελεύθερα νερά

σ' ασύδοτα αισθήματα.

Βύζαινα ακόρεστα

φίλντισι των οστράκων.

Σαν έσβηνε το φως

κι έσταζε μελάνι

απάγκιό μου ο πορφυρός

των κοραλλιών ο κόλπος.

Εκεί ήταν που με πλάνεψε

η εξωτική σου αύρα.

Οι φυσαλίδες γαλιφιά

στα άκαμπτα πτερύγια.

Γαντζώθηκες στο δέρμα μου

με νύχια και με δόντια.

Τσίμπημα δίχως δόλωμα,

μ' έσυρες στ' ακρογιάλι.

Έξω απ' τα νερά μου πια

έγκλειστη μες στη γυάλα,

έπινα το γλυκό νερό

σα να' ταν οξυγόνο.

Κάποτε την έσπασες

και μ' έριξες στο κύμα

χωρίς λέπια λησμόνησα

πως είναι το κολύμπι

στην επιφάνεια επέπλεα,

ανθός του στέρεου κόσμου.

Οι άκρες απ' τα χτένια σου

μπηγμένες στο κορμί μου,

σημάδια που υποτάσσουν

της ραχοκοκκαλιάς τα ρίγη.

Θάλασσά μου εσύ βαθιά

σε λαίλαπ' ή νηνεμία

μ' ένα σου νεύμα σκοτεινό

λάφυρο εγώ δικό σου

στης αχιβάδα σου στερνό

μαύρο μαργαριτάρι.

16/09/2017

Ο κύκλος του Α

Για εμάς

όλα από το Ω ξεκινούν, 

ταξίδι στα έγκατα της ανθρωπότητας.

Κάποιοι τσαλαβουτάμε στα ρηχά

λιπόψυχοι Τηλέμαχοι

που δεν ξέρουν κολύμπι,

άλλοι αρμενίζουμε στα βαθιά

επίδοξοι Οδυσσείς

που παλεύουν ν' αγγίξουν το Α

κι έτσι ναυάγια ανέλπιδα

μας καταπίνει το μάτι του κυκλώνα

του κοσμοσείστη Ποσειδώνα.

Τελικά

όλα και πάλι στο Ω επιστρέφουν...

μα τίποτε για εμάς δεν τερματίζει

όσο τα κουπιά μας δεν εγκαταλείπουν.

09/09/2017

Ερμιόνη

Στους βλαστούς σου δε φυτρώνουν άνθη,

το νέκταρ του για σένα απαγορευμένος χυμός.

Όταν η ειμαρμένη σε σέρνει στον γκρεμό

κι ένα βήμα απ' το ζοφερό κενό απέχεις,

αν δε σκεφτείς Ορέστη να σκοτώσεις δεν είναι έρωτας

αν δε σκεφτείς Ερμιόνη να σκοτωθείς δεν είναι αγάπη.

Για τους ηθικολόγους και τους ηθικιστές:

παράνοια που αντικρούει την κανονικότητα.

Για τους ρομαντικούς αμοραλιστές:

μοναδική ελπίδα λύτρωσης στη ματαιότητα του κόσμου.

04/09/2017

Χιμαιρική φρεναπάτη

Ρικνό το χέρι πάλλεται

σαν τρικυμιάς καράβι,

το σθένος αλάργα ταξιδεύει

πούπουλο σ' αερικό.

Η πένα στεγνή

έχει ξεράσει το μελάνι της

και μετά βίας πια αχνοφαίνεται

πάνω στα κιτρινισμένα φύλλα

αφήνοντας πίσω μόνο ξέθωρες αναμνήσεις.

Πατάς παύση

παρατείνοντας το τέρας της φθοράς

που διαβρώνει την κοσμική ομορφιά

σε κάθε σαρωτικό του πέρασμα.

Τίποτε όμως

δεν είναι πιο οριστικό

από το θάνατο.

Γίνεται να παγώσουν

οι ώρες, οι μέρες, τα χρόνια;

Πόση αιωνιότητα να χωρέσει μέσα του,

καρδιά μου, ένα κόμμα;

Αργά ή γρήγορα το τέλμα του χρόνου

θα λυγίσει και θα σπάσει την καμπύλη.

Ό,τι απομείνει απ’ τα συντρίμμια…

μια ανεξίτηλη  τελεία.

Ανυπότακτο στίγμα•

με σύρμα ξεσκίζει τις παλάμες,

φραγμούς κι όρια θέτει στην ψυχή,

σβήνοντας τα φώτα,

όποτε σημάνει,

με κιγκλιδώματα δεσμεύει τη ζωή.

01/09/2017