Εκεί που τελειώνει η εξουσία

Σημαίες και σύρματα λαβώνουν το μυαλό σου

κι έρχονται ορμητικά με όπλα και στολές

οι γήινοι χρωματισμοί φανατισμένου όχλου

που φέρουν τον εχθρό του σήμερα και του χθες.

Προχωράς μπροστά και πάλι πίσω σε σέρνει

η δύναμη της σύγχρονης σαπίλας στη σιωπή

και πίσω από τις μάσκες της με δόλο περιμένει

να καταστείλει έως και την τελευταία κραυγή.

"Θ' απλώσω τα φτερά μου στο φως για να πετάξω

δεν ανήκω εγώ σε αυτόν το μαύρο ουρανό,

κι αν φύτεψε στη μήτρα σας τα σπέρματα του θείου

καταδικάζει χρώματα ενώ γλείφει το χρυσό."

Αυτά ξεστόμισες με λύσσα σαν ξεψυχισμένος

τα λόγια σου μες στην ψυχή χορεύουνε τρελά.

"Έχουμε έναν κόσμο να αλλάξουμε μωρό μου"

μπροστά στο ίδιο σύνθημα σε συναντώ ξανά.

Πλατιά σου χαμογέλασα κι ένα-ένα απαριθμούσα

όλα τα "Α" που έφλεγαν και φλέγουν την καρδιά,

μες στη ματιά σου είδα αρχικά από "Μ" και "Κ"

και την παλάμη μου έσφιγγες που έσταζε μπογιά.

Γκρέμισαμε το τείχος που ρημάζει τα φτερά μας

ο κρότος απ'τα κάγκελα επέφερε γιορτή,

ποτίσαμε το "bien más preciado es la libertad"

κι άνθισε μέσα απ' τις στάχτες μας η ζωή.

25/03/2015