Όλα τα καλοκαίρια θάνατο μυρίζουν

Οι στίχοι αυτοί είναι αδίστακτοι.
Οι στίχοι αυτοί θέλουν να βυθιστούν μέσα σε κάθε φωνή.
Σαν άδηλος αχνός να ξεπηδούν από τα ματωμένα χείλη,
με στραγγαλισμένες χροιές να διαχέονται σε κοσμικές εκτάσεις.

Μιλώ για τα ξημερώματα που το φως τους λιγοστεύει,
για τις φωτιές που σβήνουνε και κολυμπούν στη στάχτη,
για τις σελίδες που ‘πνιξε τη μελάνη τους το ξεραμένο αίμα.

Μιλώ για τα λιοπύρια που εξορίζουν τα κορμιά στης αυονής τη νήσο,
στραγγισμένα απ’ τους χυμούς τους ν’ έρπονται κάτω από τις πλάκες
αποζητώντας μάταια μια στάλα ιδρώτα, ένα δάκρυ αλμύρας, ένα υγρό φιλί.

Δεν πρόκειται να σαρκωθούν ποτέ ξανά και τη σιγή να λύσουν,
αδύναμο μύρο, ζέχν’ αδιάντροπα της απώλειας το κουφάρι
μυστήρια αρώματα γλιστρούν απ’ τις κρύπτες του ανέμου.

Ας είναι πάντα το παιχνίδι του τέλους να έπεται τ' αμέτρητα τέλη παιχνιδιού,
αρκεί σα φάσμα να' ρχεται η θύμησή σας ενίοτε να με στοιχειώνει.

Κάθε κρυφή ελπίδα, ναυάγιο τώρα πια.
Όλα τα καλοκαίρια θάνατο μυρίζουν.
Για πόσο ακόμα οι σκιές των απέθαντων θα κρύβονται απ’ τον ήλιο;

21/06/2018

Αυτοκαταστροφή ή Αυτολύτρωση

Αναπάντεχη γνωριμία του νου,
απροσδόκητα εναρμονισμένες ψυχές.
Βύθισες το βλέμμα σου στο δικό μου
και η πρώτη σου κουβέντα με στοίχειωσε.
"Για ανθρώπους σαν εμάς
δύο είναι οι επιλογές:
αυτοκαταστροφή ή αυτολύτρωση."
Σαστισμένη κάρφωσα την αγωνία μου
στις κόγχες των ματιών σου.
"Είναι επώδυνο το τέλμα ή το φινάλε μας,
μα φαντάζει ανώδυνο μπροστά στην παλιγγενεσία."
Έκτοτε δε σφαλίσαμε ξανά ποτέ τα βλέφαρα.
Μείναμε μαρμαρωμένοι στην ανυπαρξία μας.
Νομίζω σε ερωτεύτηκα εκείνη τη στιγμή
που είδα τη ζωή μου σε ταχύτητα φωτός.
Αυτό δε δείχνει μια κάποια αντίδραση; Όχι;

07/04/2018

Η σπίθα

Τι κι αν κρεμάστηκα απ' το σχοινί της νύχτας
και ξέσκισα παλάμες δάχτυλα ώσπου να φτάσω τέρμα,
τι κι αν τυφλώθηκα απ' το φως των αστεριών
σε μια προσπάθεια να τα κλέψω λίγο μετά το γέρμα,
τι κι αν τώρα στέκομαι γονατιστός με μάτια βουρκωμένα
να τα προσφέρω από καρδιάς με μια γιορτινή κορδέλα ,
εσείς μένετε ανέκφραστοι με μάτια που γυαλίζουν
και βλέμμα ακλόνητα στραμμένο πάντα προς τη σελήνη
που αιωνίως θα την εξουσιάζει ο κραταιός ουρανός.
Με κουράσατε.
Σας βαρέθηκα.
Αλλά είμαι ακόμα εδώ
περιμένοντας να δω μια σπίθα
μέσα σε εκατομμύρια ψυχές.

09/12/2017

Είσαι εκεί (στο Ντουρρούτι)

Ανάμεσα στις ράγες
στο πάγωμα των γραναζιών
στο τρίξιμο του τρένου
κάτω απ' τις αιωνόβιες πέτρες
σε κάθε χτύπο που προδίδει
αγώνα για ζωή,
είσαι εκεί.
Όσες φορές κι αν πέθανες
τόσες φορές φυτρώνεις
σα σπόρος που διείσδυσε
στης στέρφας γης τον κόλπο
και πάνω της γεννιέσαι πολλαπλά
ανθοφορώντας γλυκά σαν ορχιδέα,
Μπουεναβεντούρα Ντουρρούτι 
διαχρονική, εσύ, και ύψιστη ιδέα.

21/11/2017

Είμαστε θύματα

Είμαστε θύματα
από αιφνίδια σμιξίματα,
του κόσμου αποκυήματα
στο αίνιγμα του χρόνου.

Κρεμόμαστε απ’ τα χείλη του
σαν ονειροπαγίδες.

Μ’ ανάλαφρα τα πούπουλα
όπου φυσάει ο άνεμος πάμε,
θαρρούμε πως πετάμε
στην κάθε του πνοή.

Η βαρύτητα σωριάζει
τ’ αθέατό μας νήμα.

Όταν πια αποσχιστεί
είναι σαφές σημάδι,
στ’ άδυτα του Άδη
για πάντα θα χαθούμε.

Παγιδευμένοι βλέπουμε
που τ' όνειρο ξεμακραίνει.

Είμαστε θύματα
γαντζωμέν’ από ποιήματα,
στ’ εφήμερου τα κρίματα
ανεμίζουμε ελπίδα.

13/11/2017