Μηδέν στο μείον

Ανατέλλεις στο μηδέν,

υπάρχεις για να υπάρχεις.

Κι ενώ άσκοπα περιφέρεσαι

μ’ ένα ριχτάρι εαρινής λάμψης

διψώντας για μια σταλαγματιά

ονείρων,

εξέλιξης,

ζωής

ή έστω ισορροπίας,

ο κύκλος ξεδιπλώνεται

και γίνεται ευθεία,

κι εσύ κατρακυλάς 

απ’ το μηδέν στο μείον.

Σέρνεσαι ανδρείκελο

στα υπόγεια των γραμμένων

παρηγοριά και συντροφιά

σε ασπάλακες της σήψης,

λουκούλλεια μακαριά

σε σκώληκες σαπίλας

μέχρι να εξαϋλωθείς συθέμελα

μες στους κυνόδοντές τους.

Η εναλλακτική σου;

Ως εραστής της τέλειας εξαίρεσης,

προτού γίνεις αρνητικό πρόσημο,

οφείλεις να γνωρίζεις πως η διέξοδος

δεν είναι τίποτε άλλο από μια τρύπα 

που πρέπει να γαμάς ακατάπαυστα

μέχρι να φτύσεις αίμα.

Όσο πατάς σε έδαφος μηδενισμού,

κράτα γερά

και με μια δρασκελιά

γίνε μονάδα…

Αναζήτησε κι άλλες σαν εσένα

ώσπου το άθροισμά σας

να ισοδυναμεί με δεκάδες.

Έπειτα επιδώσου στον πολλαπλασιασμό

έως ότου υπερβείς τις εκατοντάδες.

Αψήφησε την εσωτερική αιμορραγία.

Στο τέλος άφησε όλα τα μηδενικά

να περιμένουν υπομονετικά 

πιασμένα χέρι χέρι στη σειρά

χαρακωμένα να στάζουν ιδρώτα,

έτοιμα να μεταμορφωθούν

πίσω από τ’ άλλα ψηφία.

Χιλιάδες τώρα

κάποτε εκατομμύρια

θα έχετε νικήσει,

θα έχουμε νικήσει

και στην αντίστροφη μέτρηση

εκστασιασμένοι θα γελάμε

με αιματοβαμμένα στόματα,

αφού αλλάξαμε το πρόσημο

-ή μάλλον ας αφήσουμε στην άκρη

συμβολισμούς και προσχήματα-

αλλάξαμε αυτόν το γαμημένο κόσμο…

εμείς τον αλλάξαμε.

Γεννήτορας των πραγματικών αριθμών,

το μηδέν.

Ποιος θα το περίμενε;!

21/10/2017

Η τραμπάλα

Στη μια πλευρά

ο διηνεκής αγώνας

για να αγγίξεις τη γη της ανεξάντλητης ελευθερίας.

Στην άλλη πλευρά

η λανθάνουσα ανύψωση εμποδίων

να καταρρίψεις κάθε ελπίδα για την πολυπόθητη ουτοπία,

καθώς βέβαια ο όλεθρος της δυστοπίας

έχει μια σαδιστικά απολαυστική πτυχή.

Όταν τραμπαλίζεσαι

στη χάση και στη φέξη,

είσαι τα πάντα και το τίποτα

πτηνό και ερπετό

παλίρροια και άμπωτη

τύρβη και σιγή

χερουβείμ και εωσφόρος

θεός και άνθρωπος,

όταν ανεβοκατεβαίνεις επάνω του σα θεριό ανήμερο

όλο και πιο γρήγορα, όλο και πιο σφοδρά

καταδιώκοντας απροκάλυπτα το σπέρμα της ύπαρξης,

όταν οι αρρυθμίες της κορύφωσης ποντάρουν την πεμπτουσία σου…

Πότε θα μάθεις πια, καρδιά μου, για ποιο λόγο αδιάλειπτα χτυπάς;

Μα προπάντων, πότε θα μάθεις επιτέλους με ποιον τρόπο θέλεις να χτυπάς;

Μόλις καταλάβεις πως στην αντίπερα όχθη καθρεφτίζεται το πρόσωπό σου,

καλή τύχη σε μια αέναη αναμέτρηση με τον πιο απαιτητικό αντίπαλο.

16/10/2017

Corps lascifs de ballet

-Θα μου χαρίσετε αυτό το χορό, δεσποινίς;
-Λυπάμαι αλλά... δεν ξέρω να χορεύω.
-Ούτε κι εγώ. Πλάκα δε θα' χει;
-Να αφεθώ ελεύθερη;
-Τι φοβάστε;
-Τίποτα και τα πάντα.
-Θα είμαι ξεκάθαρος, λοιπόν. Θα σας κάνω δυο στροφές, στην τρίτη θα σας περιμένω τρίτο δωμάτιο δεξιά.
-Γιατί ψεύδεστε; Είστε πολύ καλός χορευτής.
-Αυτό σημαίνει "ναι";
-Pas de chat εγώ, pas de cheval εσείς. Σάρκα προς σάρκα, σπιθαμή προς σπιθαμή.
-Είμαι λάτρης και των 5 ποζεσιόν.
-Παρομοίως. Και για ολοκλήρωση, μια πιρουέττα.
-Είμαστε στη δεύτερη στροφή, στην τρίτη δεν υπάρχει γυρισμός.
-Μόνο μια παράκληση. Χορέψτε μέχρι να ματώσουν όλα μου τα χείλη...
-Είστε ασύλληπτα υπέροχη...
-Μην εκτροχιάζεστε. Ένας χορός είναι μόνο.

10/10/2017

Μίασμα

 Δε σε βρήκαν πουθενά

στα σωθικά του πτηνού.

Ανάμεσα στ’ άλλα σκέλεθρα

διέκριναν μονάχα ένα σπίρτο.

Καθώς το πυροδότησαν,

πυροτέχνημα απ’ τη φλόγα

ξεπήδησε ερωτηματικό
όμοιο με δρεπάνι.

Έκτοτε νυχθημερόν
πλανιέται στ’ όνομά σου

μυρώνοντας τ΄ απάτητα
με θειάφι κι αμμωνία

επιζητώντας λύτρωση
στ’ ανώγεια του χάους.

Εκεί η αύρα σου δεν εξέλειψε ποτέ•

κι αναμένεται με το λυκόφως
πίσω να επιστρέψει

ως μολυσμένο μίασμα
γύρω απ΄ την αγχόνη

την ώρα που ξεπροβάλλει φύλακας
η μαύρη η σκιά.

"Και το θαμπό λυχνάρι

ρίχνει σκιά στο πάτωμα σαν πέφτει στο Κοράκι.

Και η ψυχή μου ανήμπορη δε θα μπορέσει πια

να βγει απ' τον αμφίβολο τον κύκλο της Σκιάς

που φαίνεται στο πάτωμα.

Ποτέ από δω και πια!"

Στη μνήμη του Edgar Allan Poe

07/10/2017