Αμπαρωμένη υψώνεται
η πύλη του χρόνου
άγρυπνος φρουρός
θυελλωδών μνημών.
Ενός λεπτού σιγή
για το κλειδί
που αιφνίδια
γλίστρησε
στου πηγαδιού τον
πάτο
και χάθηκε για πάντα
κάπου στα μελανά
άδυτα
μιας καρδιάς
σημαδεμένης.
Ενός λεπτού σιγή
για μια ψυχή
που βουλώνει τις οπές
της
με σπέρμα, μελάνι και
φως.
23/09/2017
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου