Χιμαιρική φρεναπάτη

Ρικνό το χέρι πάλλεται

σαν τρικυμιάς καράβι,

το σθένος αλάργα ταξιδεύει

πούπουλο σ' αερικό.

Η πένα στεγνή

έχει ξεράσει το μελάνι της

και μετά βίας πια αχνοφαίνεται

πάνω στα κιτρινισμένα φύλλα

αφήνοντας πίσω μόνο ξέθωρες αναμνήσεις.

Πατάς παύση

παρατείνοντας το τέρας της φθοράς

που διαβρώνει την κοσμική ομορφιά

σε κάθε σαρωτικό του πέρασμα.

Τίποτε όμως

δεν είναι πιο οριστικό

από το θάνατο.

Γίνεται να παγώσουν

οι ώρες, οι μέρες, τα χρόνια;

Πόση αιωνιότητα να χωρέσει μέσα του,

καρδιά μου, ένα κόμμα;

Αργά ή γρήγορα το τέλμα του χρόνου

θα λυγίσει και θα σπάσει την καμπύλη.

Ό,τι απομείνει απ’ τα συντρίμμια…

μια ανεξίτηλη  τελεία.

Ανυπότακτο στίγμα•

με σύρμα ξεσκίζει τις παλάμες,

φραγμούς κι όρια θέτει στην ψυχή,

σβήνοντας τα φώτα,

όποτε σημάνει,

με κιγκλιδώματα δεσμεύει τη ζωή.

01/09/2017