Μαύρο μαργαριτάρι

Πλάσμα τ' άγριου ωκεανού

βύθισα την ψυχή μου

σ' ελεύθερα νερά

σ' ασύδοτα αισθήματα.

Βύζαινα ακόρεστα

φίλντισι των οστράκων.

Σαν έσβηνε το φως

κι έσταζε μελάνι

απάγκιό μου ο πορφυρός

των κοραλλιών ο κόλπος.

Εκεί ήταν που με πλάνεψε

η εξωτική σου αύρα.

Οι φυσαλίδες γαλιφιά

στα άκαμπτα πτερύγια.

Γαντζώθηκες στο δέρμα μου

με νύχια και με δόντια.

Τσίμπημα δίχως δόλωμα,

μ' έσυρες στ' ακρογιάλι.

Έξω απ' τα νερά μου πια

έγκλειστη μες στη γυάλα,

έπινα το γλυκό νερό

σα να' ταν οξυγόνο.

Κάποτε την έσπασες

και μ' έριξες στο κύμα

χωρίς λέπια λησμόνησα

πως είναι το κολύμπι

στην επιφάνεια επέπλεα,

ανθός του στέρεου κόσμου.

Οι άκρες απ' τα χτένια σου

μπηγμένες στο κορμί μου,

σημάδια που υποτάσσουν

της ραχοκοκκαλιάς τα ρίγη.

Θάλασσά μου εσύ βαθιά

σε λαίλαπ' ή νηνεμία

μ' ένα σου νεύμα σκοτεινό

λάφυρο εγώ δικό σου

στης αχιβάδα σου στερνό

μαύρο μαργαριτάρι.

16/09/2017