Είναι αυτές οι μέρες που ο ουρανός ξεφτίζει
και σκοτεινιάζουν πάλι της ημέρας οι ευχές
ανεμοστρόβιλος ο χρόνος όλα τ' αλωνίζει
ξεβράζονται διωναίες οι οργίλες μας ψυχές.
Καθώς το ποτισμένο άνθος μας ασθμαίνει
με διάτρητα πια πέταλα από τις μαχαιριές
μοναδικό μας μέλημα είν' τ' άγριο μελτέμι
να αποπνίξει τις αυγές, του θάνατου ριπές.
Η Ίριδα στο πένθος της στέλνει αλμύρας δάκρυ
να φέρει όλα τα χρώματα της γης μες στην ψυχή
κι αστροφεγγιές κρεμάμενες απ' τ' ουρανού την άκρη
πυγολαμπίδες να γεννούν το φως μες στο κορμί.
Στον Παύλο Φ.
18/09/2017
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου