Το μελτέμι μού χαϊδεύει τα μαλλιά.
Οι βιολετιές ανταύγειες λαμπυρίζουν στο φως.
Το κύμα σκάει στα πόδια μου.
Το κορμί μου νωχελικό μαζεύει ήλιο.
Κι όμως κάτι λείπει...
Νιώθω πάλι τις ιδέες που αιωρούνται στο μυαλό μου
να σπαράζουν ώσπου να πάρουν σάρκα και οστά.
Η φωνή που ζει μέσα μου γρατζουνά
ανελέητα την ψυχή μου.
Με λούζει ιδρώτας
και τα δάχτυλα μου κινούνται σπασμωδικά.
Δεν μπορώ να τα ελέγξω.
Πιάνουν πάλι την πένα (ένα πρόχειρο στυλό)
κι επιδίδονται σε ξέφρενο χορό
στο πρώτο χαρτί που βρίσκουν μπροστά τους.
Σαν τοξικομανής,
που αποζητά μανιωδώς το όπιο του,
κατευνάζω τη δίψα μου
ρουφώντας και την τελευταία σταγόνα.
02/07/2017
